Dilimin ucunda bin tane yalan,
Kalbimin içinde tek bir pişmanlık kalan
Annemin duası kulaklarımda
"Yolundan etme" derdi sabahlarda,
Ben her gece başka kapı çaldım
Kendi gölgeme bile borçlar bağladım.

Tövbe etmek kolay, dilde sakız gibi
Kalpte yara açık, kabuk tutmaz ki
"Bir daha yapmam" der insan kendine
Sonra yine düşer aynı kendine

Tövbe etmek zor, aynaya bakınca
Gözlerin anlatır bütün suçları
Yine de açılır iki el göğe,
"Affet" dersin, sesin titreyerek yere.

Defterimde çizik, her satırda sen
Hakkını yedim, sustun yine de "yeter" demeden
Arkadaş sandıklarım, sahte sarılışlar
Sırtımdan sayamadığım kadar bıçaklar

Sevdiğimi kırdım, öfkeye sarılıp
Gurura taptım, kalbimi daraltıp
Şimdi bir seccade, ince bir ışık
Gözümden düşen her damla seninle barışık.

Her "son kez" cümlem oldu bir ilk adım
Her düşüşümde seni hatırladım.
Belki de kurtuluş, KUSURSUZLUK değil
Yanlışa rağmen, kapını çalmakmış aslında.