Karadeniz de... güneş vurdu mu..
Taş binalar bitkin ve yorgun çatlarmış..
Bazen.....taş duvarlardan , ateş fışkırır...
Yaseminler karışır , gül kokularına...
Haziran da kıyıya vuran , lacivert dalgalar..
Sanki...hırçın , köpüklerinde boğulmuş azgın
Kömür tozları karışır , astımlı akciğerlere...
Kozlu çocuk yuvasında, sabahın ışıklarında..
Kuş seslerinin cıvıltılarına ,temizlik kokusu
Haziran da , tüm çocuk odalarına karışır...
Güzel kadındı , yuvarlak yüzlü...güleçti...
Devlet yurdunda çalışır , Gülizar abla...
Tam bir aşçı edasındaki yüzünde , bir gülücük...
Yetim , kimsesiz çocuklara da annelik yapardı...
Çocuk yurdunda suskun , sardunyalar kaplamıştı...
Yamaçlara tırmanan , yorgun ahşap kaplamalar...
Rutubet nemden tahtalar gıcırdayıp sanki ağlıyordu...
Yatakhane listelerinde ,topak ekmekte yağsız makarna..
Et suyunda bir çorba bulamaç , çocuklara verilirdi...
Denetimlerde çocuklara temiz elbise giydirilip sessiz
Olacaksınız...konuşmak yasak , bu nöbet odasında..
Bir nöbetçi bırakılırdı , çocuklar avlu dışına çıkamazdı...
Bunlar yoksul , genelde kömür işletmesi çocuklarıydı...
Çocukların hepsi , ihmalden açlıktan sanki...ölecekti...
Tahta masalarda , sandalyeler çürümüş , çatlak...
Tuvaletler pis , devamlı keskin idrar kokuyordu...
Ekşili çorba verilirdi , bulgur aşında biraz yoğurtlu..
Çocuklar korkudan konuşamaz .bazen de dil özürlü...
Kilidi bozuk bir dolapta , üç çocuk canlı çıkmadı...
Gülüzar teyze günaydın derken , çocuklar koşar..
Bir anne sevgisinde , kötülük yapmaz...bağırmazdı...
Kaybolan çocuklar vardı , müdür gönderdik diyordu..
Evlatlık verdik Hanife’yi . Gülay’ı , diyordu yurdun müdürü...
Belgeler sahte , tutanaklar asılsız tutuluyordu...
Dürüst Necla ablaya sığındı bir çocuk , şikayet etti Gülizar’ı...
Müdür...Neriman aldığı etleri , faturaları da hep paraya çeviriyordu...
Etler yurda gelmiyor , devlete faturalar şişkin gösteriliyordu...
Et girişi olmadığından. çocuklar aç gezmesin diye...
Gülizar teyze...çocuklara eti yoğurup köfte yapıyordu...
Geceleri...elifi , Ahmet’i parçalayıp , ceset etleriyle...
Çocuklara köfte yapıp yediren , bu yılan Gülizar teyzeydi...!
Üç çocuğun ölümünde , etleri çalan Neriman , öldüren Gülizar’dı
Komiserim bu ölüm değil ki...ben aç , sefil çocuklarımı doyurdum.....!
Gülizar hapse giderken gülümsüyor...pişmanlık duymuyordu...
Ben aç , zavallı çocuklarımı , et ve köfteyle doyurdum diyordu...!


Bu gerçek olayın tarafımdan kurgulanıp şiire....dökülmesidir .
Burada....et paralarını çalıp , zimmetine geçiren kişide ; YURT MÜDÜRÜ
CİNAYETE DOLAYLI YARDIM VE YATAKLIKTAN DA...YATMAKTADIR .





..