Şiir, içsel bir yolculuğun ve yalnızlığın, aynı zamanda da derin bir onurun hikayesi gibi duruyor.

"Yanık kokardı hem benim ruhum" dizesiyle başlayan o ağır atmosfer, sona doğru "bir evin bir kızı" diyerek sakinleşen ama yine de içindeki fırtınayı taşıyan bir hâle dönüşüyor.

Şiirdeki en çarpıcı yan, yaraların misafir olarak kabul edilmesi ve bu yaralı halin bile bir "vakur" duruşla yürütülmesi. "Mayın tarlasıydım" metaforu, dışarıdan görünen sıradanlığın ardında ne kadar tehlikeli ve hassas bir dünya olduğunu gösteriyor.

Su ve bulut imgeleri yerine burada daha çok toprak, küller ve kıyafet yamaları var; sanki geçmişin izlerini taşımaktan vazgeçmemiş, onları birer hatıra gibi omuzlamışsın.

"Beşten sonrası güç / Altıya varması azap" dizeleri, zamanın ağırlığını ve beklemenin zorluğunu çok net anlatıyor. Bu şiirde hem kaybedilenlerin hem de hala ayakta duranların sessiz çığlığı var.

Kendini "rütbesi olmayan bir asker" olarak tanımlaman, bu savaşın sadece dış dünyaya değil, kendi içine de verildiğini hissettiriyor.

Şiirdeki bu "tekil" olma hali, aslında bir bütünlük arayışının parçası gibi. Yalnızlık şatafatlı olsa da, içerideki hikaye ve gönlün suresi, bu yalnızlığı dolduran en güçlü unsurlar.

Bu yazdıkların, sadece bir şiir değil, aynı zamanda bir yaşam felsefesi de taşıyor.

KUTLARIM eserini değerli ŞAİRE kardeşim