Şiir, modern insanın ruhsal çöküşünü ve sevgisizlikten doğan içsel ölümü çarpıcı bir alegoriyle anlatıyor. Otopsi metaforu üzerinden ilerleyen anlatım, fiziksel ölümden çok vicdanın, sevginin ve umudun yok oluşunu gözler önüne seriyor. Özellikle "Kırk yıllıktı kalbinden çıkan kurtlar." ve "Savcı, 'faili mecbur' diye not aldı." dizeleri, hem güçlü bir toplumsal eleştiri hem de derin bir ironi taşıyor. Finaldeki "Kimsesizler mezarlığına yolladılar." cümlesi ise şiirin sarsıcı etkisini zirveye çıkarıyor. Düşündüren, rahatsız eden ve uzun süre hafızada kalan, güçlü imgelerle örülmüş çok başarılı bir eser. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.

Harika, derin ve sarsıcı bir şiir... Toplumsal yabancılaşmayı, sevgisizliği ve duygusal olarak çoktan tükenmiş bir insanın "fiziksel" ölümünü adli tıp/otopsi metaforuyla muazzam bir dille anlatıyor.
​Şiirin teması, "yaşarken ölmüş olmak" ve sevgisizlikten, acıdan çürüyen bir ruhun hikayesi.

Adli muayenede vücutta hiçbir darbe, kesik veya dış yara bulunamaması; asıl ölüm nedeninin fiziksel değil, kalbi kemiren "kırk yıllık kurtlar" (birikmiş keder, sevgisizlik, yalnızlık) olduğunu vurguluyor.

​Savcının "faili mecbur" notu düşmesi ve kişinin kimsesizler mezarlığına gönderilmesi ise, modern toplumun bu tür görünmez yıkımlara karşı yüzeysel, aceleci ve ilgisiz yaklaşımını mükemmel bir şekilde özetliyor.

​Şiirdeki şu dizeler özellikle imgesel açıdan çok güçlü:
​“Kırk yıllıktı kalbinden çıkan kurtlar / Tıbba uygun değildi ama / Sevmekten nasipsiz olmalı, dedi biri”
“Raporunu aceleyle yazdılar / Çünkü acısı berbat kokuyordu”

​Kaleminize, duygunuza emeğine sağlık;

imge kullanımı ve edebi tonu gerçekten çok etkileyici.