Gönlümün kalemi kırıldı kaldı,
Yıkıldı sığınağım, ah ile yandı,
Bir dert ki içimi ağ gibi sardı,
Ölmeden bir defa görseydim seni…

Aşkın ateşiyle yandım bağrımda,
Savruldum bir yaprak gibi dalımda,
Hasretin kor oldu sol yanımda,
Ecel kapımı çalmadan görseydim seni…

Gözyaşlarım taşlara yazdı adını,
Felek zindan etti gençlik çağımı,
Unuttum dünyada her bir yârını,
Kefene sarılmadan görseydim seni…

Gezdim diyarları yalnız başıma,
Zehir kattın ekmeğime, aşıma,
Kıydın benim en güzel yaşıma,
Toprağa varmadan görseydim seni…

Başucumda esen rüzgâr ağlasaydı,
Toprak dile gelip seni anlatsaydı,
Sıcak bir feryadın bana ulaşsaydı,
Ruhum şad olurdu… görseydim seni…

Hûzarî der ki: bitti ömrün baharı,
Kalmadı kalbimde sabrın kararı,
Sarmadan göğsümü kabir duvarı,
Son nefes vermeden görseydim seni…