"Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" demek, yılanla yapılan sessiz ve haince bir anlaşmadır. İnsan yılanın sırayı bozmayacağını zanneder.

Oysa ki başkasının bahçesinde beslenen yılan, büyüdüğünde mutlaka onlarında çitine tırmanır.

İnsanın en büyük yardımcısı varken korkması ise, elindeki meşaleyi unutup, sırf gölgesinden korktuğu için karanlığa teslim olmasından başka bir şey değildir.

Bu durum ilk bakışta sadece bir korkaklık gibi görünse de, arkasında çok daha derin düzenekler yatar.

Yılanın başkasına saldırdığını gören insan, müdahale ettiği an o gazabın hedefi haline geleceğini düşünür.

“Şu an rahatım yerinde, dengemi bozmayayım” düşüncesi, adalet duygusundan daha hızlı harekete geçer.
Yılanın bir gün dönüp kendisini de sokacağı gerçeğini ise akıl, o anki tahatını bozmamak için bilinçli olarak erteletir.

Bir haksızlık ya da tehlike anında herkes bir başkasının adım atmasını bekler.
"Neden ben öne atılayım ki?" düşüncesi genel bir felç haline dönüşür.
Herkes sustuğu için de sessizlik bir kural haline gelir böylece.

İnsan kendi eylemsizliğini ve korkaklığını maskelemek için de,
"Nasıl olsa ilahi adalet var, nasıl olsa bir gün cezasını bulur" diyerek topu üzerinden atar.
Yani en büyük olan yardımcının varlığına inanarak mücadele etmek yerine kaçmanın kılıfı haline getirilir.

Durum bundan ibaret biraz da sayın Neneh.

Selam olsun insanı duruşunuza.