Yok mu biçare , çare nerede?
Çare kimde?
Kim söyleyecek?

Bir milleti çoğu zaman düşman mı yıkar sanırsınız?
Önce utanma duygusu çekilir aralarından.
Sonra adalet, bir kuş gibi son dalı da terk eder.
Arkasından merhamet de göç edip gider.

İşte asıl kıyamet de o günden sonra başlar.


Peki neden bu kadar yorulduk?
Toprak mı ağırlaştı?
Gökyüzü mü alçaldı?
Hayır!

Omuzlarımızdaki yük değişmedi.
Değişen, omuzlarımızın altındaki ahlâktı.
Bir zamanlar emanet denilen şey bugün fırsat oldu.
Hizmet denilen makam ganimet oldu.
Kul hakkı, muhasebe kalemlerinin arasına sıkıştırılmış bir rakama dönüştü.


Bir soru daha...

Aç insan mı tehlikelidir?
Yoksa vicdanı aç olan mı?
Karnı aç olan ekmeğini arar.
Vicdanı aç olan ise bütün fırınları.

Hangisi daha büyük felakettir?
Cevabını tarih çoktan yazdı.
Biz sadece okumayı unuttuk.
Ama biz bacalara değil, reklam panolarına bakmayı öğrendik.


Şimdi dönüp aynaya bakalım.
Kime kızıyoruz?
Yalnız zalime mi?
Peki zalimi alkışlayan sessizlik masum mudur?
Haksızlığı seyreden gözler suçsuz mudur?
Yanlış olduğunu bile bile susan diller gerçekten suçsuz müdür?


Bir millet ne zaman fakirleşir bilir misiniz?
Kasası boşalınca değil...
Doğru söyleyenleri azalınca.
Çünkü para yeniden kazanılır.
Şehirler yeniden kurulur.
Köprüler yeniden yapılır.
Fakat güven...

Bir defa yıkıldı mı,
onu ayağa kaldıracak hiçbir vinç icat edilmemiştir.


Öyleyse çare nerede?
Kanunlarda mı?
Elbette lazımdır.
Makamlarda mı?
Onlar da gerekir.
Fakat bunların hiçbiri tek başına çare değildir.
Çare, önce insanın kendi içine kuracağı mahkemededir.

Hakimi vicdan olan...
Savcısı merhamet olan...
Şahidi Allah olan o mahkemede...
Orada beraat eden insan, yeryüzüne de adalet taşır.
Orada mahkûm olan ise en yüksek makamlara çıksa bile zulmünü yanında götürür.


Bugün ihtiyacımız olan şey, daha gür sloganlar değildir.
Daha yüksek kürsüler de değildir.
Daha büyük binalar hiç değildir.

İhtiyacımız olan;
haram karşısında titreyen eller, yetimin hakkını görünce uykusu kaçan yöneticiler,
doğruluk uğruna yalnız kalmayı göze alan insanlar ve menfaatten önce emaneti hatırlayan yüreklerdir.

Çünkü çare, dışarıdan gelecek bir mucize değildir.
Çare, insanın yeniden insan olmaya razı olmasıdır.

İnsan düzelirse aile düzelir.
Aile düzelirse mahalle düzelir.
Mahalle düzelirse şehir düzelir.
Şehir düzelirse memleket düzelir.

ve unutmayalım...
Bir toplumun sonunu kıtlık değil, adaletsizlik getirir.
Bir milleti açlık değil, vicdansızlık çürütür.
Çare kimde diye sormuştuk...
Belki de en acı cevap şudur:


Çaresiz değiliz, çare biziz aslında.
içimizdeki tüm insanı duyguların elinden tutalım ve hiç bırakmayalım onları.

Eyvallah üstadım selam ve iyi dileklerimle.