Bir ömür susturdum içimdeki sesi
Yine adın düştü gecenin nefesi
Aklım bin kez unut diye fısıldadı
Gönül bildiği yoldan bir an sapmadı.

Ne mevsimler geçti, ne yıllar eskidi
Hasret yüreğime kök salıp yeşerdi
Her giden biraz daha eksiltti beni
Bir tek sen tamamladın içimdeki beni.

Penceremde bekleyen solgun akşamlar
Adını fısıldar sessiz rüzgarlar
Bir umut doğar her sabah yeniden
Sonra akşam olur, dönerim kederden.

Kader yollarımızı ayırdı belki
Aynı göğe bakan iki yabancı gibi
Ama kalbimde saklı duran o sevda
Ne zamana yenildi ne de ayrılığa.

Sevmek bazen susmaktır, beklemektir
Bir ömrü tek bir hatıraya vermektir
Kimine göre delilik, kimine göre kader
Bana göre ise ömrün en güzel değeridir.

Ben senden vazgeçmeyi hiç öğrenmedim
Yaralarıma gülmeyi de beceremedim
Çünkü sevda hesapla yaşanmazmış meğer
Yürek, akla her zaman galip gelirmiş.

Ne ferman sökebilir aşkın mührünü
Ne zaman silebilir gönlün ömrünü
Varsın kavuşmasın beklediğim yollar
Varsın sessiz kalsın yarım kalan baharlar.

Çünkü aşkın dili ne kanun tanır ne de emir
Gönül ferman dinlemez
Sevdiyse, ölene kadar sever...

Hüseyin YANMAZ
11.07.2026