​Sarı yapraklar dökülürken toprağa,
Eylül’ün en mahzun anında doğmuşum.
Kaderim benzerken solan bir bağa,
Ben kendi rüzgarımda savrulmuşum.

​Güven demişler adıma, ağır bir yük,
Taşıdım yıllarca hep bir başıma.
İçimdeki boşluk dünyadan büyük,
Bakmadılar hiç şu gözümün yaşına.

​Tekin bir yol aradım, hep uçurumlar,
Soyadım bir kale, kapısı kapalı.
Kimseye inanmam, bitti o yıllar,
Gönlümün her yanı yaralı, yamalı.

​Doğarken bir kere gülmemiş yüzüm,
Şimdi hangi el beni güldürebilir?
Geceden karanlık olsa da gündüzüm,
Bu sessiz çığlığı kimler duyabilir?

​Zorla gülmek yakışmaz bu duruşa,
Ağır gelir sahte neşeler kalbe.
Benzerim fırtınada kalan bir kuşa,
Vurdukça vuruyor hayata darbe.

​Hava boşluğunda bir yaprak gibi,
Dönüp duruyorum kendi eksenimde.
Görünmüyor artık kuyunun dibi,
Binlerce hatıra saklı sesimde.

​Yorulmuşum artık yolun sonunda,
Yere düşüp çürüme vakti mi geldi?
Şu yalan dünyanın oyununda,
Payıma düşen hep kederli bir yeldi.

​Sitemim kendime, dünyaya değil,
Sadece yoruldum, bitmiş dermanım.
Önünde diz çökmek, kimseye eğil,
Böyle yazılmış benim fermanım.

​Yinede pişmanlık duymam bu cana,
Uçmak da güzeldi şu gökyüzünde.
Neler feda ettim ben yana yana,
Hepsi birer iz bıraktı yüzümde.

​Bir uçtan bir uca savrulsa ömrüm,
Asaletim baki, duruşum net.
Hüzünle dokunmuş olsa da örüm,
Kendi içimdedir asıl nihayet.

​Toprak çağırsın, rüzgar estirsin,
Az kaldı vuslata, bitiyor yolculuk.
Hangi güç kaderi geri çevirsin?
İçimde bir sızı, derin bir boşluk.

​Son bir kez süzüldüm hayat yolunda,
Kanatlarım yorgun ama tertemiz.
Kaderin o soğuk, sessiz kolunda,
Gömülür gideriz, bizden kalmaz iz