adımlarım boşluğa atılır şimdi,
sesim yankılanır sağır gecede.
dokunamadığım saçlar,
tutamadığım eller
dönüp bakmadığın her köşe başı,
biriktirdiğim ne varsa sana dair.

gittin ya;
artık ne cümlelerin bir hükmü var,
ne de seni bekleyen bu şehrin kaldırımlarının
harfler yetim,
heceler üryan.
sana akmayan nehir,
sana kurulmayan düşler,
dilsiz ve harap...

zaman, yokluğunun surlarında bir cellat,
bütün saatler ayrılığı vurur şimdi.
yüreğimin bir köşesinde titreyen o son ışık,
senin rüzgârınla söner tekerrürle.
bıraktığın yerde hüzün,
kadim bir kederin mirasıdır bana .

ey zülfünün telleri gurbetim olan yar!
şimdi hangi kentin reyonları avutur seni?
Oysa ben ki mısralardan yollar yaptım sana,
her benti bir feryat,
her uyağı bir ah...
gidişin ;
dünyanın en sessiz kıyameti...

hazin bir hikâyeden geriye sönmüş küller kalır,
savrulur rüzgârında zamanın,
ne giden dönmeyi bilir,
ne kalan unutup avunmayı,
her mısra bir mezar taşıdır şimdi.
gizler içindeki acıyı.
varsın vursun boşluğa saatler,
varsın sağır olsun gece,
seni sevdiren her neyse…

şimdi hangi aynaya baksam,
o malum çehre benim,
hangi sokaktan geçsem,
ayak izlerine değen hüznün dramı
ruhum, öyle bir dalgasız denizde kayıp işte;
seni böylede sevmek varmış …

varsın silinsin
o köşe başlarında biriken anılar,
varsın yıksın fırtına,
içimde sana dair kurduğum hayalleri.
son ışık da söndü bak
bu gece
o son saatlerde tükendi.

artık ne adın yankılanır bu ıssız mahfilde,
ne de bir umut kırıntısı var.
kapandı pencereler,
yas tuttu dört duvar,
bu sevdayı doğuran hisler
erdi nihayete…

topla kelimeleri
bu masal burada bitsin,
son satıra düştü gözyaşım
akıp gittin …
gömdüm seni kalbimin o en derin,
en kuytu yerine,
elveda ey ömrümün ziyanı,
elveda hicran geceler.

redfer