Anlatıcı, bir insanı herkesin fark edeceği kadar büyük, titreyen bir sesle ve kaçak bakışlarla apansız sevdiğini anlatır. Karşı tarafın bu bariz ipuçlarını anlayamaması üzerine büyük bir çaresizlikle baş başa kalmış, teselliyi sensizliğe boynu bükük satırlar yazmakta bulmuştur. Kağıtları buruşturup atarak bu aşkı unutmaya çalışsa da zamanın ellerinden kayıp gittiğini fark eder. Sevgilinin dünyadaki sıradan olayları (yağan yağmuru) suçladığı anlarda, kendisinin ona kurşundan beter ama gülden narin bir duyguyla yağdığını, çevredeki herkesin bu büyük sevdayı bilmesine rağmen asıl muhatabının bundan hiçbir zaman haberinin olmadığını vurgular.

Duygu Tonu: Hüzünlü, sitemkâr, naif ve derin bir yalnızlık barındırır. İçte patlayan fırtınaların dışarıya sadece sessiz satırlarla vurmasını, aşkın o en masum ve can yakan gizlilik halini akıcı bir dille özetler.