Gecelerin sırtında biriken ağır yükü
şafağı ninnileyen saatleri sana yazdım
kendi sessizliğinde boğulan
bir çığlığın
göğsümde düğümlenen hecelerini
sana yazdım

ayrılığın o soğuk,
o buz tutmuş nehrinde
akıntıya kapılan gemileri
sana yazdım
zamanın unuttuğu bir yetim çocuk gibi
avucumda büyüyen özlemleri
sana yazdım

gölgeler sokağında
kaybolurken adımlar
her köşe başında sönen ışıkları
sana yazdım
kendi küllerini tutuşturan
bir dervişin kalbini
o elim kederleri
sana yazdım

yüreğimi bir nehir yatağına bıraktım
akıp giden o bulanık selleri
sana yazdım
gökyüzü damla damla yağmurlarla lekelendi
bahçelerde açan tüm gonca gülleri
sana yazdım

sustu bütün şarkılar,
soldu o coşkun nağmeler
güneşin battığı yerdeki yolları
sana yazdım
seninle başlayan o büyük yangınların
küllerinden doğan yepyeni sevdaları
sana yazdım

ahirinde bir ömrün,
yorgun eşiğindeyim
suskunluğa bürünen sözleri sana yazdım
hasret vurdukça batan bu geminin üstüne
dalgalarla boğuşan geceleri
sana yazdım

savruldu anılarım
bir hazan rüzgarıyla
yollara bakakalan gözleri
sana yazdım
kırık bir daldı kalbim,
sığınacak yurt arayan
göğsümde sönen o közleri
sana yazdım

şehrin sokaklarından
geçmişten anılar topladım
kuytulara bıraktığım izleri
sana yazdım
yıkıldı duvarlarım,
bitti o büyülü masal
ayrılığa hüküm giyen güzleri
sana yazdım

adını heceleyen kuşlar uçtu göğümden
kanadı kırık olan serçeleri
sana yazdım
takvim yaprağından düşen
her bir hazan vaktini
hesabı sorulmayan suçları
sana yazdım

bir ömür boyu taşıdım seni
gölgesi boyumu aşan kaderi
sana yazdım
ayazın ortasında unutulmuş bir çiğ gibi
içimde titreyen o gizleri
sana yazdım

dağıldı duman duman
başımdaki o makus efkâr
dağların arkasında ki gurbeti
sana yazdım
ne bir mektup bıraktım
ne de bir kısa selam
sadece vedaları
o hüzünlü ayrılıkları sana yazdım

ve tükendi tüm kelimeler
sesimi rehin alan o son demi
sana yazdım
yüreğimde büyüttüğüm en temiz duyguları
çiçek çiçek açan o son umudu
nasıl ve niçin taşıdığımı
bu son şiirimde
sana yazdım...


redfer