Seni kaderime yazan Rabbime binlerce şükürler olsun.
Biz seninle nice yılları çoktan eskittik,
Artık bakışlarımız konuşuyor uzun kış gecelerinde.
Çay bardağına dokunan parmaklarında,
Gömleğimin yakasını düzeltirken,
O zarif dokunuşunda,
Hayatın ta kendisi sensin birtanem

Gençliğin o deli fişek günleri geride kaldı belki,
Ama yerine yerleşen o köklü, o sarsılmaz bağlılık,
Bir çınarın toprağa tutunması gibi şimdi.
Rüzgârlar koptu üzerimizde,
fırtınalar esti,
Ama kalplerimiz o kadar sarıldı ki birbirine,
Her sarsıntıda daha çok "biz" olduk.

Kolay olmadı elbet bu yolu yürümek,
Zaman zaman yokuşlar çıktı karşımıza,
Yorulduk, nefes nefese kaldık hayatın dönemeçlerinde.
Ama hiçbir zaman bırakmadık birbirimizin elini,
"Biz" dedik, "biz olunca her şey geçer."
Geçti de nitekim...
Senin o sarsılmaz sabrın, benim sığınağım oldu.

Dünya dışarıda kendi gürültüsüyle döne dursun,
Benim adımlarım hep sana çıkan o dingin sokakta yavaşlar.
Bir insan bir insanın neresidir diye sorsalar,
"Gönül yarasıdır" derim.
Hiç konuşmadan,
sadece susarak anlaşabildiği yerdir derim

Bazen düşünüyorum da,
Bir evi ev yapan duvarlar ya da çatısı değilmiş meğer.
Eşikten, kapıdan girince karşılaştığın o bildik koku,
Ve mutfaktan gelen o tanıdık sesmiş.
İşte o an anlıyor insan;
Dünyanın bütün koşturmacası, bütün o telâşı,
Senin yanındaki o birkaç adımlık huzur içinmiş.

Şimdi geriye dönüp baktığımda,
Bir ömrün haritasını görüyorum yüzümüzde.
Göz kenarlarındaki o ince çizgiler,
Birlikte güldüğümüz, birlikte ağladığımız günlerin yadigârı.
Her biri ayrı bir hikaye,
Her biri ayrı bir imza yaşadıklarımıza.

Dünya her gün biraz daha kirleniyor,
Güvenmek zorlaşıyor,
sevdalar çabuk tükeniyor dışarıda.
Ama bu kapıdan içeri adım attığım an,
Zaman duruyor sanki,
Tüm o yabancı, o soğuk dünya geride kalıyor.
Çünkü biliyorum ki içeride,
Kalbi sadece benimle atan,
Beni benden daha iyi anlayan bir can yoldaşı var.

Akşamın alacakaranlığı çökerken şehre,
Aynı pencereden dışarıyı seyretmek,
Andolsun ki ömrün en güzel mükafatı.
Sen benim sadece eşim değil,
Bu yalan dünyada kendimi gördüğüm en dürüst aynamsın.
Hatalarımla, eksiklerimle, çocukça kırgınlıklarımla
Beni olduğum gibi kabul eden,
Ruhumu incitmeden büyüten sığınağımsın.

Gözlerindeki o engin ufuklara bakarak yaşlanmak,
Ve ömrün son demlerinde bile,
"İyi ki karşıma çıktın" diyebilmek...
İşte bütün hikayemiz,
bu iki kelimenin arasında saklı.

Seni kaderime yazan Rabbime binlerce şükürler olsun.
Ben eksiktim, seninle tamamlandım...
Ben yorgundum, seninle huzur buldum...
Ben kaybolmuşken, sen bana yuva oldun.
Bir gülüşün içimi ısıttı,
bir bakışın kalbimi susturdu...
Dünya kalabalıktı,
Bir tek sen vardın yanımda

Sana öyle süslü, büyük kelimeler yazmak istemiyorum,
Çünkü aşk, en çok sabahın o ilk sessizliğinde,
Birlikte içtiğimiz bir bardak çayın buğusunda güzel.
Biz seninle sadece bir hayatı değil,
Günün yorgunluğunu,
evin sessizliğini,
Ve odamıza sızan o güneşi paylaştık.

Seninle çoğaldım, seninle güç buldum...
Seninle her zorluk kolay,
her yük hafif oldu.
Biz sadece yan yana yürürdük...
Rabbim seni başımdan,
kalbimden, soframdan ve ömrümden eksik etmesin...

Varlığın en güzel duam,
Yoluma yoldaş,
ömrüme sırdaş olduğun için...
İyi ki varsın.
Var olmaya devam et
Ne olur…

redfer