Biz yanlış zamanda tanışan doğru insanlardık.
Ne sen kötüydün, ne ben eksik.
Sadece ikimizin de içinde,
vedası tamamlanmamış hikâyeler vardı.
Bu yüzden aynı yöne bakarken bile
aynı geleceği göremedik.

İnsan bazen birini sevemediği için değil,
kendini hâlâ toparlayamadığı için kaybeder.
Sen bana yetişmeye çalışırken geçmişin elinden tutuyordun,
ben sana sarılmak isterken içimdeki kırgınlıklardan vazgeçemiyordum.
Birbirimize yanlış olmadık;
yalnızca birbirimizin yaralarına geç kaldık.

Oysa her şey başka bir zamanda olsaydı,
belki aynı sofrada yaşlanır,
aynı sessizlikte huzur bulurduk.
Çünkü bazı insanlar sevilmez;
yuva gibi hissedilir.
Ama insan, içinde fırtınalar varken
en güvenli limanı bile terk edebilir.

Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki;
bizim hikâyemizi bitiren şey sevgisizlik değildi.
İkimizin de geçmişten taşıdığı ağırlıklar,
geleceği birlikte kuracak kadar hafiflememişti.
Bu yüzden birbirimizi kaybetmedik aslında;
sadece birbirimize ait olduğumuz zamana ulaşamadık.

Belki de insanın içinde en uzun yaşayan acı,
kötü biten hikâyeler değildir.
Doğru insanı bulup,
ona yanlış zamanda rastlamanın bıraktığı o sessiz ihtimaldir.
Çünkü bazı vedalar,
birbirini sevmeyen insanların değil;
birbirini sevdiği hâlde aynı hayata yetişemeyen insanların kaderidir.