Kalben tasasını merak etmediğin birine
“nasılsın” diye sormak, aşka ihanettir.
Gözün gözden kaçtığı,
sözün mecburen döküldüğü yer,
koca bir yalandır zaten.

Sorma.
Ne teselli barındıran,
ne de menşei yürek olmayan bir sesle.
Ruhun derinliğine inmeyen her kelam,
sevda mülkünde bir cinayettir.
Gönülden çıkmayan o harfler,
içteki yangını nereden bilsin?
Yanlış bir alışkanlıktır sadece

Oysa seven,
en koyu sükûtun içinde bile
anlar sevdiğinin halini.
Öylesine bir “nasılsın” demek
aşka vurulan en ağır melanettir.

Bir kez kırıldın mı,
orası bir daha tamir olmaz.
Yürekte açılan çatlaklardan
soğuk rüzgârlar eser
o vakit her “nasılsın”
o acıları biraz daha derinleştirir.

Sorma öyleyse.
Âdettendir diye tüketme nefesini.
Bırak, sessizlik örtsün o sahte hevesini.
Gelmeyeceksen eğer,
attırma adımlarını yalandan , o sokağa.
Bir çalı kuşu gibi ürkektir kalp bilirsin.
Ya tam sarıl sevdana,
ya çekip git.

Gönül bir yangın mahallidir
ya korunu taşırsın
ya da külleriyle baş başa kalırsın.
uzağında durup
“biraz ısınayım” diyene
ateş de küser, kül de.

Kelamın yükünü taşıyamayan dil, lal olsun.
Sustur artık o ezber cümleleri.
Hangi yüzün maskesidir “nasılsın” demen
Oysa sevmek,
göğsünü açıp hançere “eyvallah” demektir.

Ne zaman ki gözlerini gözlerimden kaçırdın
işte o an bir hal oldum.
Gönül mülkünün kapısına kilit vurdun.
Artık sormasan da olur.
Çünkü her soruşunla
biraz daha eksiliyorum.
Bir zamanlar sana açtığım bütün kapılar,
şimdi kendi kendine kapanıyor.

Bir daha “nasılsın” diye sorma .
Benim bildiğim aşk,
bir hatır belasına sığmayacak kadar büyüktür.
Eğer duymuyorsan
içinde çatırdayan buz tutmuş nehirlerin feryadını,
neyleyim o yalancı tebessümü?

Çek elini.
Arın şu riyakâr nezaketinden.
Ya Leyla ol,
tek bir sükûtunla Mecnun’a çevir beni
ya da hiç konuşma.

Git şimdi,
o sahte kelimelerinle baş başa.
Sana son lafım
Yüreği titremeyenin
“nasılsın” demeye hakkı yoktur.
Gözün gözden kaçtığı yerde,
her kelam israftır.

redfer