Artık beni,
Ne gelen bahar sevindirir, ne açan çiçek…
Hasretin bağrımda kor oldu, sönmez bir gerçek.
Bir selâm göndersen, bir tek “nasılsın” desen…
Sevinir bu seven yürek, bayram eder içinde.
Çünkü umutlar saklıdır, sevenin yüreğinde,
Sen gelmeyince mezar olur o yüreğin içinde.

Geceler uzar sessizlik çökünce,
Zaman durur, akrep yelkovana küser.
Yıldızlar da kaçar sabah olunca,
Karanlık bile terk eder, yalnızlık kalır bana.
Can bildiğim dostlar çekip gidince,
Üşür garip gönlüm sevda çölünün ortasında…
Ne bir gölge var, ne bir vaha…
Sadece sen yoksun.

Baharım hazana döndü, yaprağım sarardı.
Yazım gün be gün kışa döndü, yüreğim dondu.
Yüzümde tebessüm, içimde fırtına hüzün…
Bir vefalı sevgiliye hasretim bu gün,
Kayboldum yılların içinde, adımı bile unuttum.

Dertleri yoldaşım, gamı sırdaşım ettim,
Yalnızlıkla yattım, kederle kalktım.
Her düşen yaprağı ömrüme acı ile kattım,
Her kopan telden bir ağıt çıkardım.
Bir çift tatlı söze hasret kaldım,
Bir tatlı gülüşüne sevgimi kattım…
Kan ağlar duygularım içimde, kimse duymaz.

Gönlümün seması dert ve keder ile doldu,
Bulutlar ağlar, yağmur dinmez oldu.
Her acı hatırası bir yara oldu, kanamadı ama sızladı.
Bahtımın yıldızı erkenden soldu,
Kül oldum aşk ateşinin korunda, külleri savruldum.

DİNÇER der, yazdım derdimi taşa,
Taş çatladı, ben çatlamadım paşam.
Göz yaşım karıştı yağmura, kışa…
Bir ömür adadım vefasız bir düşe.
Uyandı gönlüm, uyandım ayrılık çağın içinde…
Anladım ki, bazı aşklar uğruna yanmaktır.
Dinçer Dayı