Dağlar sustu, rüzgâr sustu,
Kuşlar bile adını fısıldamadı göğe…
Kalbim aşkını kustu, kusarken canı çıktı.
Bir tek içimdeki özlem konuştu, susmadı…
Yar gelmeyince gönlüm hayata küstü.
Hayat dediğin, sensiz bir gurbet oldu bana.

Giden gitti, el sallamadan, ardına bakmadan…
Hayaller yolda kaldı, heybem boş, yolum yarım.
Karanlık gecelerde acılarla anılar çoğaldı,
Her yıldız bir sitem, her ay bir yemin oldu.

Ne bir ses var yardan, ne bir nefes…
Ne bir haber eski sevdalardan, eski yeminlerden.
Kapı araladım hep, belki gelir diye…
Hep umut beklenir baharlardan,
Ama benim baharım kışta kaldı paşam.

Bir bağlama çalar aşık, ağlar sessizce…
Teli kopuk, sesi yarım, türkü bitmez.
Bir yürek belki gelir diye bekler,
Köşelerde çaresizce, dizleri üstünde…
Beklemekten taş kesilen yürekler gibi.

Ve seven… evet, seven öğrenir en sonunda:
Her gün biraz daha öğrenir, ilmek ilmek sökülürken.
Bazı vedaların dönüşü olmadığını,
Bazı kapıların bir kere kapandığını…
Kalp kırıldıktan sonra hiçbir şeyin eski tadı vermediğini…
Çayın da acılaştığını, şarkıların da yarım kaldığını.

Sensiz geçen her gün, ömrümden düşen bir yaprak…
Gelirsen bil ki, kış biter…
Gelmezsen de bil ki, özlem mezarıma kadar gelir.
Dinçer Dayı