Maneviyatı unutup dünya malına tapanın,
Mala mülke tapınan, canından kıymet bilenin…
Gözü para pula doymayan, açgözlü kulun…
Elbet bir gün gözünü toprak doyurur.

İnsanı sevmeyenin, sevgiyi esirgeyenin,
“Ben” deyip “biz”i göremeyenin…
Gözünü de gönlünü de toprak doyurur.

Yoksulu hor görenin, görmeyip yüz çevirenin,
Kendini herkesten üstün sananın, kibrinden geçilmeyenin…
İnsanlık nedir bilmeyenin, doğruyu göstermeyenin…
Gözünü de gönlünü de toprak doyurur.

Haktan kaçanın, hukuktan kaçanın, adaletten kaçanın,
Göğe yükselip alçalmayı unutana…
Topluma kin eken, fitne biçenin…
Gözünü toprak doyurur.

İnsanın hakkını yiyenin, lokmasına haram katanın,
Zalimin yolundan gidip zulmü alkışlayanın,
Sömürüyü övüp mazlumu ezenin…
Gözünü elbet bir gün toprak doyurur.

Halkına sövenin, saygıyı ayaklar altına alanın,
Emekçiyi çalıştırıp ekmeğini elinden alanın…
Yoksul ağlarken gülüp, yetimin ahını alanın…
Gözünü inşallah toprak doyurur.

Sarayı da kalır, saltanatı da, yığdığın altın da…
Sana bir kefen, bir metre bez, bir avuç toprak yeter…
Ne malın kalır, ne mülkün…
Ne şanın, ne şöhretin…
Gözünü doyuran tek şey var bu fani dünyada:
Soğuk, sessiz, hesap soran toprak…

Dinçer Dayı