Hilkatımda yok böylesi zebunluk.
Veren gönül alır mı,nedir bu yoksunluk?
İstemek yakışmadı sevgili.
Ar etmedin mi hiç?
Bir kadeh beyaza bile kıymet biçmişken,
Kalender yüreğimi zifir etmek,
Bendeki seni virân eylemek de neydi?

Bir hitap,sevişimi târumar etti.
Sadık gönül ziyan oldu arş-ı sevdamda.
Bilsem ki bu yürek hak etti!
Seyir etmez miydim sessizce yitişini...

Söz vermiştim bana ve bende kalana.
Kelamım HİÇ’ken HEP olana.
Bilmem duyar mı hâlâ ama?..
Sebebim olan bu meftunu,mevta eyledi.

Münzevi gönlüme ihtişamla hasıl oldun,huzurladın.
Hakikat hezeyan oldu,tez uğurladın.
Belki de fersiz mazine mesken aradın.
Cüda eyledin beni,mahzun bıraktın.

Tek gayem bu masumiyete zevâl gelmesindi.
Bu mecrûh’u nâr’lamak da neyin nesiydi?
Sevilen sevene böyle eder miydi?
Hüsrana uğrayan özümden,payidar elemi atamadım.

Ben vera eyledim,sen zannettin ki derdim sana!
Ben BİZ’i budamışken,lâyıklamışken Hüda’ya,
Sen dar ağacı eyledin de kestin dalımı
Kah’r ettin,belâyı hak eyledin canıma.

Zan eyledi hasret,sandı ki çare vuslat.
Bahisler işlemez gayrı yüreğe.
Böylesi kırgın görünmedi hüzün.
Yüz döktü,boyun büktü serzenişe.

Sitemler,beyanların mealini afaki kıldı.
Konduramadım yüreğime,öksüz kaldı.
Ruhumu faniledim,güzidem yine doymadı.
Derun-i çağladım da;çağladıkça kanadım,durulmadı.

Yağmur bile arındırmıyor ruhumu.
Lapa lapa ’SEN’ yağıyor özüme.
Toprak kokmuyor eskisi gibi bana ’var’oluşun.
Kabahat geliyor beni ’aşuk’ görene...

Bir nüshası yok bu kıymetin,söyleyin yare bilsin.
Duru bir sevdanın masumiyeti öldürüldü bugün.
Hürmeti ’PEK’ olan,sevdiği ’YEK’ olan ben,
Enkazın altında bırakıldım henüz dün.

Umursuz bir bedeviye mesken edildim.
İki günlük bedeli hünharca ödedim.
Aşuk ne bilsin Maşuk’un hanesine külfet olacağını?
Sitemim sana değil,af buyur yüreğim.
Sitemim yangısı harlanan Dilhun’a.
Huzurdan inzivaya çekilmiş yarınlarıma...

14.02.2024