Mekke’ye inen nefes; hicranım katre benim
Hira’nın tozlarına sarsın Rabbülâlemin

Ecel sesi bendime günde bin kere şiâr
O gülün teşrifiyle eyle ruhum bahtiyar

Suffenin eşiğinde payını sürsen bana
"Ümmetimden" der gibi bir kere gülsen bana

Öyle ki Uhud gibi vuslata erer miyim
Efendim; gül yüzünü görmeye değer miyim

Olaydım Bedrin sıcak, o şiddetli gününde
Bedenimi zırh edip duraydım hem önünde

Avcundan yükselen dualarda olsaydım
Vechinle alevlenen şualarda olsaydım

Dokunsaydı ellerin ruhumu; kül olurdum
Rüzgarlara karışıp kokunda kaybolurdum

Bende olaydım, bende; kılıçların sesinde
Mus’ab ’ın , hanzalanın , ammarın ötesinde

Gölgesinde durduğun ağaçtan dal olsaydım
Sana serinlik veren görünmez yel olsaydım

Afakında eririm , ay gibi baksan bana
Coşar, çağlar gelirim; say gibi baksan bana

Bir dokunup geçen saz’da hasır olsaydım
Zeyd gibi, Bilal gibi sana esir olsaydım

Beni de çağırsaydın o teberruk sesinle
Pervazlansaydı ruhum , mübarek nefesinle