Hz. Muhammed Mustafa’ya - Salat-ü Selamla | Dinçer Dayı

Yüce Mevlâm kutlu bir görev verdi…
Karanlık bir mağarada nur indi üstüne.
“OKU YA MUHAMMED!” dedi Cebrail…
Korkuyordun, ürperiyordun:
“Ben okuma bilmem!” dedin…

Ve emir tekrarlandı, tekrar…
“Yaratan Rabbinin adıyla Oku!” dedi.
Vesvese sandın önce, titredin…
Mekke’ye korkarak döndün…
Her adımda ağaçlar sana selam verdi:
“Esselamü aleyke ya Resûlallah…”
Sen anlam veremedin, titredin…

İlk iman eden can yoldaşın Hatice’ydi…
Sarıldı sana, teselli etti:
“Korkma ey Muhammed!
Sen putlara tapmadın, sen yalan söylemedin.
Sen yetimi gözettin, fakiri doyurdun.
Sen yerde insanların, gökte meleklerin övdüğü…
Emin’sin, Muhammed’ül Emin’sin!
Sen Tevrat’ta, İncil’de zikredilen son Peygambersin…”

Zordu ya Resûlallah… Çok zordu…
Kalpleri taş kesilmiş bir kavme Allah’ı anlatmak…
Kız çocuklarını topraktan kurtardın,
Batıl inanca “dur” dedin…

Taşlandın Taif’te… Kanadın…
Ama şikâyet etmedin:
“Rabbim, affet onları… Bilmiyorlar…” dedin.
Tevazu senin tacındı, merhamet senin suyundu.

Bedir’de sevindin, Uhud’da yaralandın…
Savaşları istemedin, barışı diledin…
Aç kaldın, susuz kaldın…
Gece gündüz çalıştın…
Harf harf, hece hece, ayet ayet…
Kuran’ı okudun, insanlığı kurtardın.
İslam’ın yaşatan devletini kurdun.

Medine’de köleye hürriyet verdin,
Kadına değer verdin, insana insanlığı öğrettin…
Gönüllere öyle bir ışık yaktın ki…
Asırlar geçti, o ışık sönmedi…
Yıllar ötesindeki bizlere kadar geldi.

“Ümmetim, ümmetim…” diye dua ettin hep…
Biz üzgünüz, mahzunuz ya Resûlallah…
Sana layık olamadık…
Ama inan ki seni çok, ama çok sevdik…
Çünkü Rabbim sevgini kalbimizin ta içine nakşetti…

Bu sevgi sürüp gidecek ebediyete…
Bir gün buluştursun Rabbim bizi,
Naim Cennetlerinde sana…
“Ya Resûlallah, geldik…” diyebilelim…
Amin… Amin… Amin…

Dinçer Dayı