İKİ CİHAN GÜNEŞİ
Fevzi Emir Yılmaz

Âleme sonsuz rahmet indi yüce Mevlâ’dan,
On ikinci geceye bir nur yağdı semâdan,
Habîbim diye seçti, ayırdı tüm kullardan,
O kadar hoş gelmişti ol Muhammed Mustafa.

Karanlıklara doğup sönmeyecek güneşti.
Canlı cansız tüm evren etrafında birleşti.
İslâm’ın kısık sesi onun ile gürleşti.
Kalplere ışık saçtı ol Muhammed Mustafa.

Bu taşıdığı bayrak, evvel ibrâhim’indi.
Güvenilir insandı, bir adı da Emin’di.
Cenneti müjdeleyen bir sözdü, bir yemindi.
Firdevs’in anahtarı ol Muhammed Mustafa.

Emrine sunulmuşken gözü yoktu dünyada,
Cehâlet semirmişken o yetişti imdâda,
Ümmetim diye bekler şimdi bizi ukbâda.
Hakk’ın en aziz kulu ol Muhammed Mustafa.

Benî Hâşim’de açan nûrânî bir çiçekti,
Ümmetinin uğruna nice çileler çekti,
İnkârcıların bile onadığı gerçekti.
İki cihan güneşi ol Muhammed Mustafa.

Dört büyük meleklerden Cebrâil yoldaşıydı,
O cümle kâinatın gıdasıydı, aşıydı,
Altı yüz otuz iki tarihin göz yaşıydı.
Sana yer gök ağladı ol Muhammed Mustafa.

Kastetmeden Azrail bu ümmetin canına,
Günah fırtınasından sığındır limanına,
Livâü’l-Hamd altında topla bizi yanına.
Sana salât u selâm ya Muhammed Mustafa.