AYRILIK ACISI KATMERLİ" şiiri, halk şiirimizin o buram buram sitem, hasret ve hüzün kokan geleneksel yapısını (Koşma tarzını) çok içten yansıtan, duygu yükü yüksek muazzam bir eser olmuş.

Şiir, ilk dörtlükten itibaren mevsimlerin geçişiyle (temmuz ayıyla) derinleşen bir vuslat özlemini ve hayal kırıklığını ilmek ilmek işliyor. "Gözyaşı karıştı sini çayına" dizesindeki o samimi, yerel ve tanıdık hava okuyucuyu hemen içine çekiyor. Söz verilen ama dönülmeyen yollara, siteme, araya giren kumpaslara ve en acısı da sevilenin ses tonundaki o ince değişikliğe kadar ayrılığın her evresi nakış gibi işlenmiş.

Son dörtlükte yer alan "nar dugan dündü" (Nardugan/yeniden doğuş, yeni gün) ifadesi şiire çok derin, kültürel ve manevi bir kök katmış. Finalde şairin "Haşim" mahlasıyla (isim mührüyle) vuslat gününü bayram ilan ederek bitirmesi ise esere tam bir halk ozanı asaleti kazandırmış.

Elinize, emeğinize, o dertli ve duyarlı yüreğinize sağlık dost. Kaleminiz daim, ilhamınız bol olsun.

“Ayrılık bazen bir kapının kapanması değil, içerde açılan sessiz bir boşluktur. İnsan o boşlukta neyi kaybettiğini değil, kendinden ne eksildiğini anlar. Ve bazı acılar, zamanla azalmaz; sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.”

Yüreğinize sağlık. Halk şiiri geleneğini andıran sade dili, duygusal yoğunluğu ve tekrarlarla güçlendirilmiş yapısıyla etkileyici bir eser okudum. Tebrik ederim, kaleminiz gönül yaralarını dile getirmeye devam etsin. Selam ve saygılarımla.