Bir umut var içimde, belki bir yaprak kıpırdar diye,
Bekler durur gönlüm en sessiz mevsimde.
Kış ne kadar uzun sürse de gönül inanır yine,
Bir bahar saklıdır der, en çorak görünen yerde.

Günahkâr bir kulun isyanıdır bu,
Yaşarken ölmenin adıdır bu.
Bir garip sevdanın ardından kalan,
Yalandan sevilmenin feryadıdır bu.

Bir gün kadere küsersek gücenme Tanrım,
Nice gönüller gördük, nice yaralar sardık.
Cenneti bulduk sandık, yanıldık,
Bir ömür cehennemi avuçlarda taşıdık.

Kimi bir söze kandı, kimi bir bakışa,
Kimi umut bağladı dönmeyen bir yola.
İnsan dediğin bazen düşer kendi tuzağına,
Sevdayı hakikat sanır, kapılır bir rüyaya.

Ne ilk kırılan gönül biziz bu dünyada,
Ne de son gözyaşı düşecek toprağa.
Asırlardır aynı türküyü söyler insanlar,
Bir yanda vuslat hasreti, bir yanda ayrılıklar.

Kaderin yükü ağır gelir bazı geceler,
Sessizlik büyür, konuşur içimizde keder.
Her kalbin sakladığı görünmez bir sızı vardır,
En güçlü görünenlerin bile gizli yaraları vardır.

Yine de umut kesilmez yarının ışığından,
Güneş her gün doğar en karanlık zamanın ardından.
Çünkü insan dediğin düşse de ayağa kalkar,
Küllerinden doğmayı hayatın kendisinden öğrenir.

Affet bizi Tanrım, şaşar bazen yollarımız,
Nefse yenilir, yorulur, kırılır yanlarımız.
Ama sen merhametinle sar bütün gönülleri,
Çünkü dünya fanidir, baki kalan sevgidir.