Ben Yine Elimi Uzatırım

Hayatım boyunca kimsenin önüne duvar örmedim.
Kardeşim, dostum, arkadaşım dedklerim Düştüğünde yanlarında oldum.
Çocuklarım ağladığında gözyaşlarını sildim.
Yanlış yaptıklarında yargılamadım onları.
Bunu yapma, bu yol seni üzer dedim sadece

Ama biliyordum;
Bazı dersleri insan ancak yaşayarak öğrenir.
Bu yüzden peşlerinden koşturup
Hayatlarına yön vermeye çalışmadım.

Sadece düştüklerinde tutacak bir el,
Dönmek istediklerinde açık bir kapı oldum.
Bir gün geldi.
Benim gördüğüm yanlışları onlar da gördüler.

Benim korktuğum yerlerden geçtiler.
Benim üzülmemek için sustuğum şeylere
onlar da üzüldüler.

Ve yine yanlarında ben vardım.
Kırılan kalplerini toplarken,
Gözyaşlarını silerken,
Sessizce omuz verirken...
Ben vardım.

Mutlu olduklarında sevindim.
Başardıklarında gururlandım.
Sanki kendi mutluluğummuş gibi
Paylaştım sevinçlerini.
Ama nedense kimse dönüp bana bakmadı.

Kimse,
Sen nasılsın? diye sormadı.
İçimde verdiğim savaşları merak etmedi.
Geceleri sustuğum acıları görmedi.
Yalnızlığımı fark etmedi.
Sevilmeye ne kadar ihtiyaç duyduğumu anlamadı.
Anlatmaya çalışmama rağmen anlayamadı
Herkes benden güçlü olmamı bekledi.

Herkes benden ayakta kalmamı istedi.
Ama kimse yorgunluğumu görmedi.
Yıllarca insanların yaralarına merhem olmaya çalışırken,
Ben kendi yaralarımı içimde sakladım.

Ve bir gün...
Hiç beklemediğim bir anda,
Karşıma gerçekten duyan bir insan çıktı.
Dinleyen...
Anlamaya çalışan...
Yargılamadan bakan...

Sözlerimin ardındaki sessizliği duyan bir insan.
İlk kez kendimi anlatmak zorunda kalmadım.
İlk kez biri,
Kalbimdeki yorgunluğu gördü.
İlk kez biri,
Güçlü görünmeye çalışan kadının,
İçindeki kocaman o yalnızlığı fark etti.

İşte o gün,
İçimde yıllardır kapalı duran
Bir pencere yavaşça aralandı.

Ama ne yazık ki,
Bunu görenler sevinmedi.
Daha da uzaklaştılar.
Sormadılar.
Anlamaya çalışmadılar.

Benim mutluluğuma ortak olmak yerine, Sessizlikleriyle aralarına mesafe koydular.

Elbette kırıldım.
Elbette üzüldüm.
Çünkü insan,
En çok sevdiklerinden bekliyor anlaşılmayı.
Ama bütün bu kırgınlığıma rağmen,
Kalbimde kin büyütmedim onlara karşı.

Çünkü sevgiyle yaşayan bir yüreğin yükü,
Öfkeyi kini taşımaya ağır gelir.
Bugün de kapımı çalsalar,
Yine açarım.
Bir gözyaşlarını görsem,
Yine silerim.
Bir yardım isteseler, yine koşarım.

Çünkü benim sevgim,
Karşılık alınca var olan bir sevgi değil.
Ben,
Bana eksik bırakılanları bile vermeye çalışanlardanım.
Belki bu yüzden yoruldum.
Belki bu yüzden kırıldım.
Ama yine de içimdeki merhameti kaybetmedim.

Çünkü insanı insan yapan,
Kendisine yapılan değil,
Kendisinin yapmayı seçtiğidir.
Ve ben bütün kırgınlıklarıma rağmen,
Yine elimi iyilikle uzatmayı seçiyorum.