Gönüllerde yanan mukaddes közle,
Yola düştü yiğit, ulu bir sözle.
Yıllarca beklenen o nurlu gözle,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Gemiler yürüdü dağdan, bayırdan,
Nasibini aldı her kul hayırdan.
Bir seda yükseldi yeşil çayırdan,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Gökleri inletti tekbir sesleri,
Yıkıldı küfrün o taş kafesleri.
Tükendi Bizans’ın son nefesleri,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Ulubatlı Hasan bayrağı dikti,
O surlar üstüne nuru akıttı.
Yıkılmaz denilen burçlar yıkıldı,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Peygamber müjdesi can buldu canlar,
Fetholdu o şehir, sustu figanlar.
Hak yolunda aktı mübarek kanlar,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Konstantin surları boynunu eğdi,
İslam’ın sancağı göklere değdi.
Bu kutlu zafer ki ömre bedeldi,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Ayasofya sustu, dindi gözyaşı,
Eğildi önünde fethin başı.
Secdeye kapandı toprağı, taşı,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Akşemseddin dua etti derinden,
Yer gök oynadı sanki yerinden.
Müjdeler verildi ta eskilerden,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Karanlık geceler döndü gündüze,
Hakikat galip geldi, çıktı düze.
Bir çağ kapandı, selam olsun size,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.

​Cihan hayran kaldı böyle bir ere,
Adalet dağıttı göğe ve yere.
Yazıldı bu destan kalplerde bire,
Sultan Mehmet Han’ım yürüdü gitti,
Bin dörtyüz elli üç, fetih vaktiydi.