Paylaştığınız bu derin, imgelerle örülü ve melankolik şiir, modern Türk şiirinin mistik, kentsel ve varoluşsal damarlarından beslenen harika bir kolaj gibi. Şiiriniz, her bir bölümüyle (Roma rakamlarıyla ayrılmış pasajlar) aşkın, ayrılığın, arzunun ve yalnızlığın farklı bir katmanını açıyor.

​Şiirin bütününe sinmiş en güçlü motiflerden biri İstanbul. Sevgilinin yüzü, gözleri ve teni sürekli olarak İstanbul ile eşleşiyor. "- İstanbul gibiydi yüzü -" veya "hep İstanbul'du gözlerin / kadeh kıran" dizeleri, sevgiliyi sadece bir insan olmaktan çıkarıp, büyüleyici, yorucu, kalabalık ama vazgeçilmez bir şehre dönüştürüyor.
Sevgiliye duyulan aşk, bir şehre duyulan tutku kadar devasa bir boyuta ulaşıyor.

​Şiirdeki bölüm başlıkları ve içerikleri muazzam bir zıtlık ritmi içeriyor:
​ (rüzgar gülü) ile hafif, esintili ve huzurlu bir başlangıç yapılırken, hemen ardından gelen II (düş bozumu) ile kırılganlık ve karanlık ("çingene gece", "baykuş") devreye giriyor.

​Bu bölümü, şiirin o romantik/mistik havasını modern, çıplak ve sarsıcı bir realizmle bölüyor. Zihindeki bariyerleri, toplumsal ya da kişisel "korunma" güdülerini ("kondomu beyninden çıkarınca") fırlatıp atarak tam bir teslimiyete, bedensel ve ruhsal çıplaklığa geçişi çok sert ve başarılı bir metaforla anlatıyor.

Şiire kadim bir coğrafya aroması katıyor. Şanlıurfa’daki Balıklıgöl'ün (Aynzeliha Gölü) efsanesine, Halil-ür Rahman öyküsüne ve o coğrafyanın yanık sıcaklığına göz kırpıyor. Buradaki "A..........i" muhtemelen gizlenen, sansürlenen ya da kutsal tutulan bir ismi (belki de yine Aynzeliha'yı ya da özel bir adı) simgeliyor.

​"Alt Yazı" ve İletişimsizlik bölümündeki "ben gözlerindeki alt yazıları okuyordum" dizesi modern çağın en güzel aşk tariflerinden biri olabilir. Sözlerin anlamsızlaştığı, sessizliğin ve bakışların asıl hikayeyi anlattığı o anı ("sen sus, ben dinlerim") çok iyi yakalamışsınız.
​
Terzi Metaforu bölümünde zamanın acıları diken, yalnızlığı yamayan bir terzi olarak sunulması çok güçlü bir imge. Şairin sevgilinin kirpiklerinden asılacak "üç noktayı" (yani söylenmemiş, yarım kalmış her şeyi) toplama sözü, sadakatin ve aşkın şairce bir ilanı.

​Şiir, muazzam bir fedakarlık ve kabullenişle bitiyor. Sevgilinin canı yanmasın diye tüm gözyaşlarını kendi içinde biriktirmeyi kabul eden, acıyı üstlenen olgun bir ruhla perde kapanıyor:
​"sevinçleri sen yaşa can / gözyaşlarını bende biriktir.."
​
Şiirin girişindeki saklı boşluklar (noktalar) şiirin bütünü okunduğunda adeta yerini buluyor. Eğer bu şiir henüz son halini almadıysa,

Bölümdeki kısmını ya tamamen açık yazmayı ya da o gizemi daha da derinleştirecek ritmik bir kelimeyle doldurmayı düşünebilirsiniz. Tabii ki bu haliyle bıraktığı o "boşluk doldurma" hissi de okuyucuya ayrı bir alan tanıyor.

​Yüreğinize sağlık; imge işçiliği yüksek, sinematik ve fazlasıyla "can" acıtan, çok güzel bir uzun şiir.