“Gitmek” derdim adına,
çünkü bazı ayrılıklar
ölmekten ağırdır da
insan yine de nefes almaya devam eder.
Ben seni
bir ömür sevmek için değil,
kendimi unutmak için sevmişim meğer.
Adını her andığımda
içimde eski bir rakı masası devriliyor şimdi.
Bir bardakta sen eksik,
bir şehirde ben…

Öyle sessiz gittin ki,
arkandan küfür edesim bile gelmedi.
İnsan en çok
canını acıtan şeye bağırır sanırdım.
Meğer bazı acılar
yalnızca sigara yakarmış.

Bak…
Hâlâ senin bıraktığın tarafta uyuyorum yatağın.
Belki gelirsin diye değil,
alışkanlık işte.
İnsan sevdiğinin yokluğunu bile
bir süre sonra incitmeye kıyamıyor.
Şimdi biri çıkıp
“Unutursun” diyor bana.
Ulan…
İnsan kendi iç sesini nasıl unutsun?
Sen benim içimde konuşan tarafımdın.
Gittin…
Ben sustum.

Ne tuhaf şey aşk;
sarılırken “ölürüm sensiz” dersin,
gidince gerçekten ölmezsin.
İşte bütün mesele de bu ya…
Ölemeyecek kadar yaşar insan.

Bir gece gelirsen eğer,
kapıyı çalma.
Bilirsin benim yüreğim
sesinden önce açılır sana.

Ama gelme artık…
Çünkü bazı kavuşmalar
insanın toparladığı bütün acıları
yeniden dağıtır.

Ve şimdi ben,
senden kalan ne varsa
ceplerimde taşıyan eski bir adam gibiyim.
Bir mendilde kokun,
bir şarkıda sesin,
bir küfürün ortasında bile
gülüşün var hâlâ.

Sorarlarsa söyle…
Biz güzel sevmiştik.
Yarım kaldık ama kirletmedik birbirimizi.
Sen başka bir hayata yürüdün,
ben aynı gecede kaldım.
Ve bazı insanlar giderken değil,
içinde kalırken bitirirmiş insanı.
Zehra.Ü 20/05/2026