Müthiş Tezat (Kar Tanesi ve Yangın): Şiirin omurgasını oluşturan "ciğerimde bir kar tanesi / yandım anam yandım" imgesi olağanüstü bir edebi zekanın ürünü. Normalde soğukluğu ve ferahlığı simgeleyen "kar tanesi", şairin ciğerine düştüğü an koca bir yangına dönüşüyor. Bu tezat, insanın iç dünyasında yaşadığı, dışarıdan anlaşılamayan o büyük, paradoksal acıyı çok somutlaştırıyor.

Arınma ve Yağmur Metaforu: Şiirin girişinde her şeyi yıkayan o devasa yağmur, hem sokakları hem de insanları (kadınları ve adamları) içine alıyor. "Kalmadı kuru tek bir fiske" dizesi, bu yıkanmanın ve arınmanın kaçınılmazlığını gösterirken, dışarıdaki o sırılsıklam dünya ile içerideki kurak, nefessiz yangın çatışıyor: "Kuru tek bir nefes kalmadı..."

Gerçek ile "Düş" Arasındaki İnce Çizgi: "Düştü, belki de gerçekten düş’tü" dizesinde yapılan o zarif kelime oyunu, yaşanan acının ya da özlemin gerçek mi yoksa ruhun bir yanılsaması mı olduğunu sorgulatıyor. Bir ampulün kısık ateşine denk gelen o loş hayatta, ne gün tam gün ne de gece tam gece oluyor; her şey sarmal bir belirsizliğe bürünüyor.