Bir İnsan Kaç Kere Tükenir...

Bir insan kaç kere tükenir İstanbul
Söyle…
Kaç defa kırılır da
Hala dimdik görünmeye çalışır.

Ben sana bir ömür bıraktım
Sen benden yavaş yavaş her şeyi aldın
Önce uykularımı
Sonra içimde kimseye göstermediğim o güzel tarafı
İnsan en çok da
Kendi içindeki ışık sönünce yoruluyormuş.

Kalabalığında kayboldum İstanbul
Milyonlarca insanın arasında
Bir tek kendime ulaşamadım
Ne kadar güldüysem
O kadar içim kanadı belki de.

Geceleri çatılara çöküyor burada yalnızlık
Bir pencerenin önünde sigarası biten adamlar
Sessizce ağlayan kadınlar
Kimseye derdini anlatamayan gençler var
Ve herkesin içinde
Kimsenin bilmediği bir yıkım büyüyor.

Bir insan kaç kere tükenir
Kaç kez iyiyim deyip
İçinden sessizce dağılır
Kaç kere sarılmak ister de
Kollarını boşluğa bırakır.

Senin sokakların öğretti bunu bana İstanbul
Burada insan
Ekmeğini kazanıyor belki
Ama kendini kaybediyor.

Bir gün giderim diye düşündüm hep
Ama bazı şehirler
İnsanı gitse bile bırakmıyor
Çünkü senin yükün
Bir bavula değil
Kalbin en derin yerine yerleşiyor.

Ve şimdi anlıyorum
Bazı insanlar sessiz değildir aslında
Sadece içlerinde
Çok fazla kırılmışlık taşırlar.

Belki de bu yüzden
Kimse kimsenin gözlerine uzun bakmıyor artık
Çünkü insan bazen
Bir çift gözde kendi yarasını görüyor.

Ve İstanbul
Sen geceleri ışıl ışıl görünüyorsun ya
Kimse bilmiyor
Kaç karanlığı içinde sakladığını
Şimdi bir vapur geçiyor içimden ağır ağır
Ben hala buradayım
Ama eski ben
Çoktan senden gidiyor.

Bazı şehirler insanı öldürmez
Sadece yavaş yavaş eksiltir...

Hüseyin YANMAZ
14.05.2026