Hiç bir canlı yoktur ki, bir anası olmasın.
Bu ister fermantasyon, bitki-hayvan ve insan.
Doğanın kanunu bu , yarım yarım tam olur.
Güneş doğar, gün döner ve vakit tamam olur.

Her doğum sancılıdır, biri tutar elinden.
Öyle günler olur ki, zor sıyrılır ölümden.
Vefası ayrı güzel, cefası da bir hayli.
Gecesi gündüzü yok, evladı için leyli.

Sirke dahi anasız, mayalanmıyor bilin.
Bildiğin bakteriler ana ile çoğalır.
Yavrunun zihnindeki karanlık-belirsizlik.
Candan öte bir ilgi, sevgi ile dağılır.

Gözümüzü açarız, bir melek bizi tutar.
Ölümcül sancı çeker, belki bir süre yatar.
Evladı için yaşar, birine milyon katar.
Onlar kim diye sorma, evlatla aynı solur.

Eli kalem tutanda, bileğine yön verir.
Canın her yandığında, O’nun yüreği erir.
Yüreği çok ganidir, dalı dikse göğerir.
Göz yaşıyla sulasa, gülistan-orman olur.

Yavrusu için siper, her türlü tehlikeye.
Sağlığı hediyedir, sunar binbir hikâye.
Yuva için fedai, korur eder himaye.
Kaybında yürekler kor, beyinler harman olur.

Yuva yapan dişi kuş, bir süre sonra anaç.
Hayatın idamesi, buradaki tek amaç.
Her zaman galip bitmez, yaşam denen büyük maç.
Kalede anne-baba evladına kol olur.
Ebeveyni seversen cennet sana yol olur.


Emine Balı Oğuz.