​Sabahın köründe kalktım dikildim,
Şu garip başıma işler açıldı.
Belim büküldü de yere yıkıldım,
Eski yaralarım geri deşildi.

​Yüzüm hiç gülmez ki, içim kan ağlar,
Yollar geçit vermez, bağladı dağlar.
Ekinler sarardı, bozuldu bağlar,
Tarlaya tapanım hepten saçıldı.

​Anam yok ki gelsin başım ağrısa,
Babam duymaz oldu sesim çağrısa.
Bahtım kara imiş, felek uğrasa,
Kapılar üstüme bir bir kilitli.

​Gurbetin kahrını çekmek güç imiş,
Yalan dünya meğer hepsi hiç imiş.
Dost dediklerim de meğer öç imiş,
Muhabbet sofrası erken geçildi.

​Aşağıdan geldim yukarı giderim,
Kendi kendime hep sitem ederim.
Ben bu dertleri hiç hak mı ederim?
Acı şerbet bana mahsus seçildi.

​Harman yeri gibi savruldu her yan,
Sesimi duymaz ki eyleyim beyan.
Kavrulmuş toprakta biter mi fidan?
Gözümün yaşları sel olup aktı.

​Gönül heybesinde hüzün taşırım,
Kabuk tutmaz yaram, her gün kaşırım.
Bu dertli başımla kime şaşırım?
Ayrılık ateşi bağrımı yaktı