Kimse saatleri geri sarmıyor.
Ne ağlayınca uzuyor ömür
ne de susunca duruyor zaman.
Hayat dediğin,
cebinde delik bir gün gibi akıyor…
fark etsen de etmesen de.
Ve biz,
o delikten düşen anların peşine düşenleriz.
Bağırdık.
Sevdik.
Yandık ama sustuk demedik.
Çünkü içimizde bir şarkı vardı,
kimsenin duymadığı ama bizi parçalayan.
Biz o şarkıyı
boğazımıza düğüm değil
yangın yaptık.
Ne düzgün yaşadık
ne de usulüne uygun sevildik.
Birini severken
azını bilmedik mesela
ya hep ya hiç dedik,
ve çoğu zaman “hep” derken yandık.
Ama olsun.
Kül olmak bile
hiç yanmamaktan daha dürüsttü.
Bir gece
hayatla masaya oturduk.
Kurallar yoktu.
Biz de zamanı bardak gibi kırıp içtik.
Saatler bize uymadı,
biz de onlara.
Sonra bir gün
ölüm kapıyı çaldı.
Biz açmadık.
Kapıyı söktük.
“Gel,” dedik,
“madem geleceksin
hikâyeye yakışır gel.”
Oturdu yanımıza.
Sessizdi.
Ama biz değildik.
Bir fotoğraf çektik o an:
ben, sen ve son.
Tuhaf olan şu
kimse üzgün çıkmadı.
Çünkü biz giderken bile
eksik bırakmadık kahkahayı,
yarım kesmedik sevgiyi,
ve en önemlisi
kendimizi saklamadık.
Bağırdık.
Sevdik.
Yandık ama sustuk demedik.
Ve ölüm…
sandıkları gibi karanlık değildi.
Çünkü biz
ışığı içimizde taşımayı öğrenmiştik.
Gözlerimizi kapattığımızda
bir son olmadı.
Sadece sahne değişti.
Ve biri bir gün
bizim hikâyemizi anlatırken
ağlamadı…
gülümsedi.
Çünkü anladı:
Ömür aynı uzunlukta kalsa bile
bazıları onu tüketir,
bazıları ise yakar.
Biz yaktık.
Ve geriye kalan şey
bir hayat değil
efsaneydi.