Gönlümün eşiğine ilk bastığın o gün başladı masalım,
Seni bir emanet gibi, bir kutsal yemin gibi taşıdım solumda.
Gözlerine bakarken dünyayı dışarıda bıraktım,
Seni her şeyden, herkesten, hatta kendimden sakındım.

Ben seni sokağın kör karanlığında değil,
Yüreğimin en aydınlık köşesinde, bir çocuk saflığıyla,
Yani sözün özü; seni adam gibi sevdim.

Seni severken dürüstlüğü kuşandım zırh niyetine,
Yalanı haram kıldım dilime, hileyi sildim defterimden.
Bir dağ gibi durdum arkanda, yıkılma diye,
Rüzgar esse önce ben göğüsledim, fırtınada siper oldum.

Sadakati bir bayrak gibi çektim gönül kalene,
Sevmek sadece el tutmak değildi benim kitabımda;
Bir ömrü, bir avuca sığdırıp feda etmekti,
Ben seni bir ömürlük, seni adam gibi sevdim.

Ama sen... Sen o yüce sevdanın lisanını öğrenemedin.
Ben gökyüzü sundum, sen karanlığa meylettin.
Adam gibi sevmenin ağırlığı fazla geldi omuzlarına,
Vefayı bir yük saydın, fedakarlığı ise bir acizlik.

Gönül kapımı ardına kadar açmışken ben sana,
Sen o kapıdan içeri girmeyi değil, eşiği çiğnemeyi seçtin.
Seni çıkarsız sevdikçe, sen hesaplar içinde kayboldun,
Anladım ki sen; adam gibi sevilmekten hiçbir şey anlamadın.

Sana verdiğim değeri bir mücevher gibi taşımak varken,
Sen onu değersiz bir taş gibi fırlatıp attın kenara.
Şimdi arkana bakmadan gittiğin o yollar şahidim olsun;
Benim sevdamın büyüklüğü, senin küçüklüğüne sadakam olsun.

Yüreğimdeki o devasa ateşi, bir avuç küle çevirdin ya,
Vebali boynuna, hesabı mahşere kalsın bu sevdanın.
Ben seni adam gibi sevdim ama ne yazık ki;
Sen, adam gibi sevilmenin onuruna hiçbir zaman ulaşamadın.

Bundan sonra ne ismim kalır dilinde, ne izim kalır geçtiğin yollarda,
Ziyan ettiğin o tertemiz aşkın ahı, gölge olur peşine takılır her adımda.
Ben sana bir yürek dolusu haysiyet bıraktım, sen ise cebinde sahte vaatler...
Gittiğin yerde aradığın o sevgiyi bulamazsan sakın şaşırma;
Çünkü her yürek "adam gibi" sevemez, her ruh bu yükü kaldıramaz.

Ben seni onurumla sevdim, sen ise bu onuru taşıyamayacak kadar küçüldün;
Artık ne sevdam sana helal, ne de varlığım senin dünyana sığar.
Şimdi kapatıyorum bu ağır romanın son sayfasını,
İçinde "sen" olan tüm cümlelerin altını çizerek.

Ben adamlığımın kefenini giydim bu aşkın uğruna,
Sensen kendi yolunda, kendi kurduğun yalanlarda yaşa.
Seni adam gibi sevdim, eyvallah...
Ama sen, adamlıktan anlamayan koca bir boşlukmuşsun meğer.