Toplumsal eleştiri geleneğimizin (hiciv) güçlü bir örneği olmuş. Özellikle "hızar" benzetmesiyle yapılan teşbih, yıkıcı eleştiriyi ve sürekli "yontma" halini çok net özetliyor.

​Şiirinizde işlediğiniz temaları ve yapısal unsurları şöyle bir süzgeçten geçirebiliriz:
​
​Şiirin merkezinde, ahlaki bir pusulanın kayboluşuna duyulan sitem var.
​
Sahte bir Müslümanı savunmak" ve "vatan diyen yiğidi sırtından vurmak" ifadeleriyle, değerlerin maske olarak kullanılmasına dikkat çekmişsiniz.
​
Yapıcı değil, yıkıcı olan zihniyeti; kökten kazımak ve bozmak eylemleriyle pekiştirmişsiniz.
​Basiret Bağlanması: "Âmâ" (kör) nitelemesiyle, gerçekleri görme yetisini kasten kaybeden bir topluluğu tasvir etmişsiniz.
​
​Eğri olanı görmez , doğru olana kızar dizelerinin her kıta sonunda tekrarlanması, şiirin ana fikrini bir "mühür" gibi vuruyor ve ritmi güçlendiriyor.
​
Sohranmak" (homurdanmak/söylenmek) gibi yöresel veya geleneksel tınısı olan kelimeler, şiire samimi ve halk ozanı havası katmış.

Şiirdeki "Şol şeytanın çırası" ifadesi, Yunus Emre’den günümüze gelen o kadim Anadolu anlatımını hatırlatıyor. Kelimelerinize sağlık.