Sisli bir sabahın gölgesinde,
"Tarih yazıldı" dendi, kimse sormadı: "Nasıl?"
Bir yaprak koparıldı rastgele takvimden,
Ve hakikat sustu kalabalıkların gürültüsünde.

Dediler: "İşte bugün doğdu o nur,"
Oysa zaman O’nun, günler Allah’ındı.
Cumartesi pazartesiye tebdil edildi dillerde,
Böyle sunuldu, sorgusuz inanan gönüllere.

Bir haftaya hapsettiler sonsuz rahmeti,
Kutlamalarla daralttılar genişleyen daveti.
Işıklar yandı, kürsüler süslendi boydan boya,
Ama Kur’an, bir kenarda bekledi sessizce...

İmamlar anlattı dilden dile dolaşan hikâyeleri,
Rivayetler devleşti, ayetler ise sanki gizlendi.
Söz kalabalığında hakikat inceldi, zayıfladı;
Kalpler, asıl kapı dururken eşiklere yöneldi.

Oysa mesaj diriydi, apaçık ve sadeydi:
"Yalnızca vahye sarıl, dosdoğru yürü."
Fakat insan, kendi sözlerinden zincirler vurdu,
Ve o zincirle bağladı kendi yürüyüşünü.

​Ey arayan, şimdi sor kendine bir kere:
Gün müdür mukaddes olan, yoksa özdeki mana mı?
Takvimin kağıdı mı kurtarır insanı,
Yoksa alemlerin Rabbi’nin sönmez kelamı mı?

Hakikat bir güne sığmaz, o her an doğar;
Onu örten, insanın kendi karanlık gölgesidir.
Ve o büyük ışık, ne haftaya sığar ne tarihe;
O, ancak samimiyetle arayan kalpte diridir.