Şiirin dokusu, sanki Karadeniz’in hırçın sularıyla limanın dinginliği arasında gidip gelen bir ruh halini yansıtıyor.
​Özellikle şu kısımlar şiirin duygusal yükünü çok iyi sırtlıyor:

Matematiksel bir terimi ("geometrik dizi") böylesine romantik ve soyut bir "çoğalma" hissi için kullanman harika bir zıtlık yaratmış. Hayallerin sadece artmadığını, katlanarak büyüdüğünü hissettiriyor.

​Sevgiliyi limana yanaşan bir gemiden inen "kaçak bir yolcuya" benzetmek, onun hayatındaki yerinin hem beklenmedik hem de kıymetli olduğunu çok naif anlatıyor.
​
"Yalnızlığıma ne kadar yakıştığının farkında mısın?" sorusu, şiirin en vurucu noktalarından biri. Bu, sitemden ziyade bir kabulleniş ve o kişiyi yalnızlığının içine bile dahil etme arzusu gibi duruyor.
​
​Şiirin sonundaki "bir yanım ayaktadır" vurgusu, hüzne rağmen ayakta kalan bir iradeyi gösteriyor.

Amasra’nın kışın hüzne dönen suları gibi, şiir de hem soğuk hem de içten içe yanan bir özlemi barındırıyor.

​Emeğine sağlık, Karadeniz rüzgarını ve o "sarı saçların batan güneşini" okurken hissetmek mümkündü.

Tebrikler efendim.Anlamlı ve güzel şiir,kutlarım.Selam ve saygılarımla...