Yarım kalmış bir şiir gibi girdin ömrüme,
Ne tam bir cümleydin
Ne de suskunluk.
Adın, kalbimin en kuytu yerinde
Titreyen bir mum alevi gibi
Hem ürkek
Hem ısrarlı.

Sabahın ilk ışığında
Tarlaya düşen çiğ taneleri kadar sade,
Akşamın kızıllığında
Günahlarını itiraf eden bir gökyüzü kadar dürüsttün.
Sana baktığımda
Dünyanın bütün savaşları susar,
İnsan kalmanın mümkün olduğuna inanırdım.

Çünkü aşk,
Bir kalbi diğerine zincirlemek değil,
Bir ruhu diğerinde özgür bırakmaktır.

Hatırlıyor musun?
Bir köy yolunda yürümüştük;
Toprak kokusu,
Uzakta çan sesleri,
Ve avuçlarımda senin ellerin.
Ne saraylar istedik
Ne alkışlar.
Birbirimizin gözlerinde
Bir vatan bulduk sadece.

Sen gülünce,
İçimde yıllardır kapalı duran kapılar açıldı.
Sanki Tanrı,
Yorgun kalbime bir pencere koydu da
Işığı senin yüzünden içeri aldı.

Ey sevgili,
İnsan sevdiğinde
Kendi kibirli gölgesini de sever mi?
Yoksa onu senin ayaklarının dibine mi bırakır?

Ben sende
Sadece güzelliği değil,
Merhameti sevdim.
Bir çocuğa eğilişindeki şefkati,
Bir yabancının derdini dinlerken
Gözlerinin doluşunu…
İşte o an anladım;
Aşk, iki kişinin birbirine bakması değil,
Birlikte aynı iyiliğe yönelmesidir.

Ve yine de
Bu şiir yarım kaldı.
Çünkü seni anlatmaya
Kelimeler yetmedi.
Çünkü her sarılışımız
Bir itiraf gibiydi:
“Eksiktim…
Sen gelene kadar.”

Geceleri düşünürüm;
Ya hiç karşılaşmasaydık?
Ya kalbim
Kendi gururunun taş duvarları ardında
Çürüyüp gitseydi?
Sen,
O duvarları yıkan sessiz bir dua oldun.

Şimdi biliyorum;
Aşk,
Bir ömrü tüketen ateş değil,
Bir ömrü aydınlatan kandildir.
Sen yanımda oldukça
Dünya kusurlu olabilir,
İnsan zalim olabilir,
Ama kalbim
Umuda inanır.

Yarım kalmış şiir sensin belki de—
Çünkü seni her gün
Yeniden keşfediyorum.
Her sabah başka bir yüzün,
Her akşam başka bir derinliğin var.

Ve ben,
Kalbimin en içten yerinden
Şunu fısıldıyorum:

Eğer bu hayat bir kitapsa
Son sayfasını bilmek istemem.
Yeter ki
Elim elinde olsun,
Ve aşkımız
Tamamlanmak için değil
Derinleşmek için yaşasın.

İşte o zaman
Yarım kalmış her şiir
Senin adınla
Tam olur.