Sustukça büyüyen bir çığlığın hikayesi…

Anlatamam dedim…
Dilime kilit vurdum
Kalbime zincir
Ama içimde bir şey var
Söküp atıyor sustuğum her kelimeyi.

İçim dolu değil artık
Taşıyor
Bir sel gibi
Önüne ne kattıysa yıkıp geçen.

Yer gök duysun feryadımı
Sessizliğim çığlığa dönsün
Dağlar titresin içimdeki sarsıntıyla
Gök yarılsın şimşekler adımı saysın.

Ben sustukça çoğaldı acım
Yutkuna yutkuna
Boğazımda düğüm düğüm kaldı her şey
Ağladım ama sesim çıkmadı.

Geceler şahidim oldu
Karanlık dinledi beni
Bir insan olmadı yanımda.

İçim içimi yedi
Sessiz sessiz
Bir çığlık büyüdü içimde
Ama çıkacak bir kapı bulamadı.

Haykırmak istiyorum
Avazım çıktığı kadar
Belki o zaman hafifler içimdeki yük.

Ve bilsin herkes
Bu sessizlik bir gün konuşur
Bir insan en çok sustuğunda haykırır...

Hüseyin YANMAZ
16.04.2026



DOST KALEMLERDEN İNCİLER.

Sözcükler kifayetsiz halim tasvir etmeye,
Yaralarımı deşme, ramak kaldı bitmeye,
Fitne yel doğuruyor, sakın durma tütmeye,
İçimdeki sessizlik nasıl ötüşür bilsen!....hosoglu,