Güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim. Değerli hocam Sağ olun, siz de esen kalın. Saygı ve selamlar

Yorumları okurken hocam dikkatimi çekti arkadaşımız ne güzel tespitler yapmış kutlarım hocam bu acı gerçeklerin reçetesi nedir sizce burada çok değerli kalemler şairler şiirler sizde bunlardan birisiniz sayın hocam saygılarımla

Kesinlikle haklisiniz, saygilar sevgiler bizden ...

Sevgili yazarım;
Yine de şunu kabul etmek gerekir: Sizin de dediğiniz gibi, risk tamamen ortadan kalkmaz.

Ama bu, hiçbir şey yapılamaz demek de değil.

Asıl fark, “tam çözüm” beklentisi yerine “zararı azaltan, tekrarını zorlaştıran sistemler” kurabilmekte.

Son olarak, bu tür olayların masum insanları daha çok etkilemesi hissi de insanı doğal olarak daha karamsar yapıyor.

Ama tam da bu yüzden, çözüm tarafında en etkili şey genelde büyük teoriler değil; erken fark etme, küçük müdahaleler ve süreklilik oluyor.

İç karartmak değil ama daha gerçekçi bir çerçeve: sorunlar bir anda bitmiyor, fakat birikerek de aynı kalmıyor.

Sevgilerimle..

Keske elimizde bir sihirli değnek olsa sayın yazar, endişe açıkçası kontrol edilemeyen durumlardan kaynaklı. Kontrolsüz internet kullanimi örneğin, bu olay ile beraber şahsen inanmıyorum siddet içerikli oyun, bağlantı ve yayınları gençlerin cocuklarin izlemeyeceklerine ya da disiplinli bir denetim saglanabilecegine ihtimal veremiyorum. Bu sadece nedenlerden bir tanesi olabilir. Bir kesim evet dediğiniz şartlarda sağlıklı iletişim kuran pırıl pırıl ve umut vaadeden taraf ama bu olaylardan yara alan da zaten ekseriyetle masum insanlar oluyor. Baska cinayet ve şiddet olaylarında da gorduk ki ekseriyetle tekrarlanıyor ve zamanla.siradanlasiyor. Psikolojik olarak da bencil bir toplumun insa edildiğine inanıyorum. Yaşananlar icsellestirilecek kabilden şeyler degil ama balık hafızalıyiz da biraz. Sizin ornegin sorunun nasil cozulebilecegine dair yöntemleriniz ya da uzmanların her alanda uretecekleri çözümler ciddi sekilde masaya yatırılırsa evet çözülebilir ama ben gerekli ve yeterli önlemlerin yine tam olarak alınacağına ve ailelerin de bu bilinci bir iki olay ile istikrarlı sekilde kazanıp hayatlarına gecirebileceklerine önceki toplumsal tecrübelerimize dayanarak pek ihtimal vermiyorum. İçinizi karartmak istemem insaallah ben yanılır ve yanıldığıma memnun olabilirim. Cok tesekkur ederim cevabınız icin🌷

Kaygınızı anlıyorum; özellikle şiddet içeren olaylar ardı ardına gündeme geldiğinde insanın zihninde “tekrar edecek” duygusu kolayca yerleşebiliyor. Medyanın bu tür vakaları uzun süre görünür kılması da, toplumda bir “sürekli tekrar ediyormuş” algısını güçlendirebiliyor.

Ama burada iki şeyi ayırmak önemli: Olayların gerçekliği ve bu olayların toplumun bütünü hakkında ne söylediğine dair yorumlar. Şiddet vakaları elbette ciddiye alınmalı, nedenleri konuşulmalı, önleyici mekanizmalar tartışılmalı. Ancak “toplum bütünüyle çürüyor” ya da “çocuklar şiddetten zevk alır hale geldi” gibi genellemeler, meseleyi anlamayı kolaylaştırmak yerine daha da karanlık ve çıkışsız bir çerçeveye sıkıştırabiliyor. Çoğu çocuk ve genç, sağlıklı sosyal çevrelerde büyümeye devam ediyor; sorunlu örnekler ise genellikle görünürlüğü yüksek olduğu için daha baskın hissediliyor.

Bu tür olayların artışında tek bir “fail” aramak da çoğu zaman yanıltıcı olur. Aile içi iletişimden okul ortamına, dijital içeriklerden sosyal destek eksikliğine kadar birçok katman var. Yani mesele, sadece bireysel “bozulma” değil; aynı zamanda denetim, eğitim, psikososyal destek ve kültürel iklimle ilgili daha geniş bir alan.

Endişeniz, topluma dair bir duyarlılıktan besleniyor; bu kıymetli. Ama bu duyarlılığın umutsuz bir genelleme yerine daha somut sorulara yönelmesi daha yapıcı olur: Okullarda rehberlik sistemleri yeterli mi? Çocukların öfke ve çatışma yönetimi nasıl destekleniyor? Dijital içeriklerin etkisi nasıl azaltılabilir?

Sorunun kendisini büyütmek yerine, onu besleyen nedenleri daha net görmek; hem çözüm üretmeyi hem de zihinsel olarak daha sağlam kalmayı mümkün kılar.
Ben teşekkür ederim umarım toplum artık uyanır ve toparlanırız..