Zor mu zor…
Bu çağ, insanı köşeye sıkıştıran bir duvar,
Ne yana dönsen sert, ne yana baksan dar.
Gök bile eskisi gibi geniş değil sanki,
Nefes alsan borç, susan zarar…

Bir çember var etrafta…
Görünmeyen ama iliklerine kadar hissedilen,
Adı konmamış, zulümle örülmüş.
İnsanı içinde sessizce kıvrandıran,
Ağlasa bile duyulmayan,
Çığlık atsa yankısı dahi geri dönmeyen.

Sabah çıkarsın evden…
Temiz bir niyetle,
Bir selamla, bir umutla, bir “iyi olayım” diyerek.
Ama akşam…
Bir şey eksilir yüzünden,
Bir şey kırılır içinden,
Ve aynaya bakarken gözlerin kaçamak…
Sanki sen değilsin dönen.

Zor mu zor.…
İnsan kalmak bu hengâmede,
Kirlenmeden bir yerlere gitmek,
Harama göz iliştirmeden, el değdirmeden,
Çamurlu yollarda ayağını sürümeden…

Aklını korumak zor…
Düşünceler pazara düşmüş gibi,
Her fikir bağırıyor, her ses haklı gibi.
Hangisi doğru, hangisi yara?
İnsan kendine bile şüpheli artık bu çağda…

Vicdan…
Ah o en çok yorulan,
En çok susturulan, en çok bastırılan.
Bir çocuğun gözünde sızlar hâlâ,
Ama büyüklerin dünyasında fazla yer bulamayan…

Merhamet…
Bir zamanlar dilde değil, yürekteydi.
Şimdi kelime oldu,
Kullanılıp atılan bir eşya gibi.
Modası geçmiş ikinci el pazarlarından…

Zor mu zor…
Doğru yolda sabit kalmak,
Rüzgâr her yandan eserken eğilmemek.
Herkes koşarken yanlışın peşinden,
Durup “hayır” diyebilmek…

İnsan-ı kâmil olmak mı?
Bu çağda neredeyse bir masal gibi.
Ama yine de bir yerlerde,
Bir avuç insan,
Karanlığa inat ışık taşır gibi.

Kolay değil evet…
Ama imkânsız da değil…
Çünkü hâlâ bir yerlerde,
Bir anne duası,
Bir yetim tebessümü,
Bir iç çekişte saklı kalan iman var.

Ve belki de bütün mesele…
Bu çağın ortasında,
Kaybolmadan yürüyebilmekte.

Zor mu zor…
Ama işte tam da bu yüzden,
Kıymetli insan kalmak.

ALİ RIZA COŞKUN ©