BİLMEM Kİ GÖNÜL KİME KÜSERSİN

Bilmem ki gönül sen kime küsersin
Yoksa sevdiğin mi gitti de gelmez
Dilin poyraz olmuş acı esersin
Şu sefil halinden hiç kimse bilmez

Gözlerinin yaşı düşmüş’se güle
Yoldaş olur gider dertli bülbüle
Sırdaşın olur gam kederle çile
Unutmak istesen hafızan silmez

Bazen güler bazen sararır yüzün
Bir aşkın narında yanarken özün
Baş köşeye gelir kurulur hüzün
İçten içe yanar da yüzün gülmez

Hangi yöne gitsen kapanır yollar
Tutunmak istesen kırılır dallar
Her nereye baksan efkarlı kullar
Bekleme gidenler geriye gelmez

Bilemem sen kimden nasihat aldın
Engin gönüllere daldıkca daldın
Yoksa bir başına yalnız mı kaldın
Yalvarsan hiç kimse derdini almaz

Bu özlemi ne sen ne kalem yazar
Dökülür gözyaşın yastığa sızar
Hasret can alır her gün azar azar
Zor günlerde kimse kapını çalmaz

Osman vural