süper
Emeğine eline yüreğine kalemine sağlık
Çok harika ve akıcı bir şiir okudum
Tebrik ediyorum
Sağlıklı huzurlu mutlu ve başarılı nice güzel geceler diliyorum.

Ruh...
Vicdan...
Asalet...
Ruhunu yani benliğini yitirmiş birinde vicdan aramak ne mümkün?
Ruhsuz ve vicdansız birinde de zaten asalet denen nesnenin zerresine bile rastlanmaz.
İnsanı insan yapan temel unsurlar hoyratça tüketildi ve geriye et ve kemikten ibaret canlı robotumsu varlıklar kaldı.
Yani sadece maddeden ibaret insanımsılar.
Allah yardımcıları olsun, insanlığını kaybedenlere ve ister istemez aynı ortamı paylaşan insanlara.
Saygı ve selamlar.

Kendinize has tarzınız ve zengin kelime hazinesi ile, yazmış olduğunuz gönül sesinizi beğeniyle okudum. Gönlünüze gelen ilhamınız bol , kaleminiz daim olsun, selam ve sevgilerimle kalın sağlıcakla...

Üstad'ım
“RUHUN ENKAZI”, modern insanın iç dünyasındaki çöküşü, yalanları, vicdansızlığı ve ruhsal yıkımı çok sert ve samimi bir dille anlatan güçlü bir eleştiri şiiridir.

Şair, ruhu “bir zamanlar göğe değen bir hakikat” olarak tanımlayıp şimdi “betonların arasında unutulmuş bir çığlık” haline geldiğini söylüyor. Bu geçiş, şiirin ana temasını çok net ortaya koyuyor: İnsanlık, ruhunu kaybetmiş, değerlerini satmış ve buna alışmış durumda.

"Enkaz metaforu" çok başarılı. Ruhun görünmeyen ama her gün biraz daha çöken bir enkaz olduğunu söylüyor. Duvarları yalanla örülmüş, temeli “oldu bitti”lere bırakılmış, üstüne sahte gülüş çizilmiş. Bu imge şiire derinlik katıyor.
İnsanlığın ikiyüzlülüğünü çok iyi yakalıyor: “Ağızda başka, kalpte başka; gözde başka, ardında başka.” Dakikası dakikasına uymayan bir saat gibi her an başka bir yüz gösteren insan portresi çarpıcı.
Vicdanın “susturulmuş, gömülmüş ve üstüne çıkmaz sokak tabelası çakılmış” olması çok etkileyici bir ifade.
Asaletin pazarlık konusu haline gelmesi, koltuk uğruna eğilen başlar, çıkar uğruna değişen sözler… Şair bunları sıralarken toplumdaki ahlaki erozyonu keskin bir şekilde yüzümüze vuruyor.
En dokunaklı yerlerden biri: “Bir çocuk ağlar içimizde hâlâ, ‘Böyle değildi’ diye…” Bu dize, kaybedilen masumiyeti ve vicdanı çok güzel özetliyor.

Şiir sessiz bir yıkımı anlatıyor. Ruhun enkazı ne gürültüyle ne toz bulutuyla yıkılıyor; sessizce, fark edilmeden çöküyor. Ve en çok da bu sessizlik yakıyor insanı.

Son bölümde umutlu bir uyarı var: Bir gün susturduğumuz vicdan en yüksek ses olacak ve o gün hiçbir yalan, hiçbir bahane bizi enkazın altından çıkaramayacak.

Bu şiir, günümüz toplumundaki yalan, ikiyüzlülük, çıkar ilişkileri ve ruhsal çöküş karşısında derin bir isyan ve sitem içeriyor. Dil akıcı, imgeler güçlü ve vurucu. Halk şiiriyle modern eleştirel şiir arasında güzel bir denge kurmuş. Okurken insanın içinde hem bir öfke hem de “biz ne hale geldik” diye bir sorgulama duygusu uyandırıyor.

“Ruhun Enkazı”, vicdanını ve ruhunu kaybeden modern insanın sessiz çöküşünün çok başarılı bir portresi. Ali Rıza Coşkun’un kaleminden çıkan bu şiir, hem acı veriyor hem de düşündürüyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık Üstad'ım.
☕🙏✍️

Güzel şiirdi, anlam doluydu ve anlatımı su gibi duru ve akıcıydı;
Haz alarak beğeni ile okuduğum bu nadide eseri ve değerli şairimi yürekten kutluyorum, nice böyle şahane şiirlerinizi okumak dileği ile esen kalınız.

Tebrik ediyorum hocam.
Selamlar saygılar sunuyorum ☕🙏

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla....

Tebrikler efendim.Anlamlı ve güzel şiir,kutlarım.Selam ve saygılarımla...

İnsanlığın içsel çöküşünü ve vicdanın unutuluşunu o kadar derin ve acı bir dille anlatıyor ki, okuyucuyu hemen yakalıyor. Betonların arasında sıkışıp kalan ruhu, "görünmeyen enkaz" metaforuyla betimlemeniz, modern çağın yalnızlığını ve ahlaki erozyonunu çok güçlü yansıtıyor.

Şiirdeki en çarpıcı yan, yıkımın gürültülü değil, sessiz bir şekilde gerçekleşmesi. "Ne bir gürültü koparırken yıkılır / Ne de toz bulutu yükselir" dizeleri, gerçek hayatta ahlaki değerlerin nasıl sessizce eriyip gittiğini mükemmel özetliyor.

Daha önceki çalışmalarınızda zamanın bir "solgun fotoğraf"a dönüşmesi temasını işlemişsiniz. Burada ise zaman, "dakikası dakikasına uymayan bir saat" olarak tanımlanmış. Bu, kimliğin parçalanışını ve tutarsızlığı vurguluyor.

Vicdanın "sızı"dan "çıkmaz sokak" tabelasına dönüşmesi, toplumsal duyarsızlaşmayı çok sert ama yerinde bir imgeyle ifade ediyor.
Umut Işığı: Şiirin sonunda gelen "En yüksek ses olacak" ifadesi, tüm bu karanlık tabloya rağmen umudun ve adaletin kaçınılmaz dönüşüne dair güçlü bir inanç taşıyor.

Bu metin, sizin önceki şiirlerinizdeki "ayaz", "fırtına" ve "kırık pencere" gibi doğa ve yıkım imgelerini, artık daha geniş bir toplumsal eleştiriye dönüştürdüğünüzü gösteriyor. İçinizdeki çocuğun "Böyle değildi" diyerek ağlaması, saf ve temiz bakışı özleyen her insanın kalbine dokunan evrensel bir ses.

Ahlaki Çöküş: Yalanlar, ikiyüzlülük ve çıkar hesapları üzerinden insanlığın değer kayıplarını anlatıyor.
Sessiz Yıkım: Büyük felaketlerin gürültüsü yerine, alışkanlıkla kabul edilen sessiz çöküşü vurguluyor.

Bastırılmış vicdanın eninde sonunda en yüksek sesle geri döneceğine dair bir uyarı ve umut mesajı içeriyor.
Bu şiir, sadece kişisel bir sızı değil, aynı zamanda çağımızın ruh hastalığına dair keskin bir tahlil. Okuyanda derin bir düşünce ve hüzün bırakıyor.
TEBRİKLER şairim

Modern Zamanın Sessiz Yıkımı: Ruhun Enkazı
"Bu dizeler; fiziksel bir enkazdan çok daha ağır olan 'ruhsal ve ahlaki' bir çöküşü, adeta bir cerrah titizliğiyle teşhir ediyor. Şair; vicdanın susturuluşunu, asaletin pazarlık konusu edilişini ve insanlığın 'çıkmaz sokak' tabelası altında kayboluşunu muazzam bir cesaretle işlemiş. 'Ruhun enkazı sessizdir ama en çok o yakar insanı' tespiti, şiirin kalbindeki o derin sızıyı özetliyor. İnsanlığın kendi elleriyle yıktığı değerlerin başında birer seyirci gibi duruşunu eleştiren bu kalem, son bölümde vicdanın bir gün en yüksek ses olacağı uyarısıyla etkileyici bir finale imza atmış. Hem düşündüren hem de uyandıran, çok güçlü bir manifesto. Yüreğinize sağlık.

Ruhun o göğe değen asaletinden, beton yığınları arasındaki sessiz çığlığına uzanan bu sarsıcı uyanışı çok vakur bir dille işlemişsiniz.
Üç kuruşluk alkışlar uğruna feda edilen hakikati ve sahte gülüşlerle örtülmeye çalışılan o görünmez enkazı böylesine derin bir gözlemle dile getirmeniz, şiirinize büyük bir güç katmış.
"Oldu bitti"lerle örülen yalan duvarların ardındaki o gerçek sızıyı ve ruhun susturulmuşluğunu bu denli net bir aynadan yansıttığınız için sizi tebrik ederim üstadım saygılarımla..

Bu şiir, insanlığın içsel çöküşünü ve vicdanın susturuluşunu çok çarpıcı bir dille anlatıyor. ‘Ruhun enkazı’ metaforu, günümüz dünyasındaki sahtecilik, çıkarcılık ve duyarsızlığı derin bir şekilde hissettiriyor. Sert ama gerçekçi bir yüzleşme sunuyor; okurken insanı rahatsız eden ama düşündüren, güçlü bir şiir.
Tebrikler hocam

Yüreğinize sağlık değerli hocam. Anlamı ve anlatımı güzel bir şiirdi. Tebrik ederim :)

suskun


edepli ve de


istirham eden bizler



cafcaflı değil yürekler sevgiye diz çöken ve umuda


dokunaklı


okunaklı


endamlı ve de


en mazbut renk


isyandayız


artık son nokta


susma susma sustukça sıra sana gelecek


üstadım


var olmak hissetmek hele ki şair yüreğin ihbarı

kelimeler birer buse konan beyaz bakir sayfaya



varlık



yokluk ve de




var oldukça var etmeliyiz hakkımızı hakkaniyeti


üslubunca nazik ama güçlü bir sesle


şiir gibi

sevgi gibi




içten selam saygılarımla


bu gün de ben geç kaldım


affınızasığınıyorum

Güzel duygularla yazılmış bir şiir.
Sizi yürekten kutlarım arkadaşım.
Selamlarımla!..

YARATAN DER Kİ..SÖZDE İKRAR...KALP DE...TASTİK ET DEMESİ..AYETLERİNDE BOŞ VE ANLAMSIZ DEĞİL...? YARATAN...YARATTIĞINI BİLMEZ Mİ...RİYA--MASKESİNİ GİYENİ..ALEMLERİN --RABBİ--BİLMEZ Mİ...? SAYGILAR OZAN..GÖNLÜNE BEREKET..TEBRİKLER .

Ruhun enkaz haline gelişi anlatılmış ve bunda bizim de sorumluluğumuz ve bir gün vicdanın sesi ne güzel anlatılmış tebrikler hocam saygılarımla.

İnsan doğru bildigine değil güçlü gördüğüne yöneldi müddetçe bu böyle...
Yüreğinize sağlık hocam anlamlı bir eser... saygı ve selamlarımla

Yüreğine kalemine emeğinize sağlık Hocam değerli kalemin daim ve kaim olsun. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle ṣiir yazan ellerin dert görmesın sevgiler sayğlar selamlar esen kalın

Her zaman olduğu gibi, tat ve demini almış, hoş ve de güzel bir eser. Bizde okuduk kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve de riyasız. Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz, mükemmel ve de birer şah eser olsun. Nice güzel şiirlere yelken açman dileklerimle, şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal

Şiirde en çarpıcı olan, “Ne bir gürültü koparırken yıkılır, ne de toz bulutu yükselir. Sessizdir… Ama en çok o yakar insanı.” dizeleri. Burada vicdanın ölümü, sessiz bir felaket olarak betimleniyor. Büyük patlamalarla değil, alışkanlık haline gelmiş suskunluklarla, görmezden gelmelerle ve çıkar uğruna eğilen başlarla gerçekleşen bir çöküş… Bu sessizlik, aslında en yakıcı olan şey.

Şair, modern dünyanın yalanı “gerçekçilik”, ihaneti “akıllılık”, vicdansızlığı ise “çağın gereği” olarak normalleştirdiğini vurguluyor. İçimizde hâlâ ağlayan o çocuk, saf bakışların ve temiz duyguların hatırlatıcısı. Ancak toplum, bu sesi “naiflik” diye bastırmayı öğrenmiş. İşte bu bastırma, ruhun enkazını derinleştiren en tehlikeli alışkanlık.

Son bölümdeki uyarı ise güçlü bir çan sesi gibi: susturulan vicdan bir gün en yüksek ses olacak. O gün geldiğinde hiçbir bahane, hiçbir çıkar hesabı insanlığı enkazın altından kurtaramayacak. Bu, sadece bir ağıt değil; aynı zamanda bir çağrı, bir yüzleşme daveti.

Bu şiir, okuyucuyu kendi iç dünyasına dönmeye, vicdanın sesini yeniden duymaya ve “ruhun enkazı”na seyirci kalmamaya davet ediyor. Yıkımın sessizliği karşısında, belki de en büyük sorumluluk, o içimizdeki çocuğun ağlayışını yeniden duymak ve ona kulak vermek.

Kaleminize yüreğinize sağlık kalemdaşım👏👏👏

mükemmel
kutluyorum cani gönülden
esenlikler dilerim

İnsana dair bir çok güzelliği hızla kaybediyoruz.
Emeğinize sağlık...

Çok güzel şiir sevgiler saygılar selamlar sağlıcakla kal allahın selameti üstüne olsun

Derin anlamlı çok güzel bir şiir okudum. Kutluyorum kaleminize ve yüreğinize kuvvet.

muhteşem
tebrikler
selam ve sevgiler

Dünya bir oyun, oyalanma yeridir, asıl önemli olan gerçek dünyaya buradayken hazırlanmaktır. Ruhlar ölüp, yalan dolan içine batarsa insan iki dünyasını da kaybeder.

Toplumsal çöküşü ve insanın iç dünyasındaki yıkımı sert ama gerçekçi bir dille anlatan çarpıcı bir şiir… “Ruhun enkazı” imgesi, derin bir yüzleşmeye davet ediyor.

“Bir ses kalır içte, bastırılsa da,
Küllerin altında kor gibi saklı,
Bir gün yakar en sessiz yerden…”

Anlatımı güçlü, mesajı sarsıcı ve düşündürücü. Yüreğinize sağlık, böylesine etkileyici bir şiiri kaleme aldığınız için sizi gönülden tebrik ederim, selam ve saygılarımla.

Yine güzel bir şiir okudum
Emeğinize ve yüreğinize sağlık güzel diziler kutlarım emeği kaleminiz daim olsun selamlar sevgiler saygılar gönderiyorum

Ali Rıza hocam.. yine harika bir şiir okuduk mahir kaleminizden.. güzeldi.. yüreğinize sağlık.. selam ve saygılar..

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Yayıp bizlerle paylaştığınız / Ruhun enkazı
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Yüreğinize sağlık üstad selam ve dua ile

Üstadım..
Ruhun enkazı diye adlandırdığın o sessiz çöküşü, betonlaşmış vicdanları, pazarlığa çıkmış asaleti bu kadar çıplak ve acıtıcı 😀vbv:1?… Gerçekten nadir.
Artık yalan o kadar rafine hale geldi ki, insanlar ona “gerçekçilik” diyor. İhanet “akıllı olmak” oldu, suskunluk “olgunluk”, vicdansızlık ise “çağın gereği”. Çocuk içimizde hâlâ ağlıyor evet… Ama biz o ağlamayı “naiflik” diye susturmayı öğrendik. En tehlikeli alışkanlık da bu zaten: Kendi ruhumuzun katledilişine seyirci kalmak ve buna “hayat” demek.
En çarpıcı dize bence şu:
“Ne bir gürültü koparırken yıkılır, ne de toz bulutu yükselir. Sessizdir… Ama en çok o yakar insanı.”
Çünkü hakikat bu. Medeniyet dediğimiz şey, büyük patlamalarla değil, sessiz sedasız vicdan ölümleriyle çöküyor. Herkesin “bana ne” dediği noktada, aslında hepimize ne olduğu fark edilmiyor bile.
Bu metin bir ağıt değil sadece; aynı zamanda ağır bir uyarı.
Bir gün o susturulan vicdan gerçekten en yüksek ses olacak. O gün geldiğinde ne “özel durumlar”, ne “sistem öyle”, ne de “herkes yapıyor” bahaneleri işe yarayacak. Çünkü enkazın altında kalan, en çok da kendimiz olacağız.
Kalemine, cesaretine ve o içimizdeki çocuğu hâlâ duyabilen vicdanına sağlık.
Böyle yazılar azaldıkça, ruhun enkazı da derinleşiyor. Senin gibi yazanlar kaldıkça da, belki… belki hâlâ bir umut kırıntısı var.
Tebrik ederim...

İnsan dışı dünyayı inşa ederken iç sarayını enkaza çevirmesidir.modern dünyada insanın maddi çıkarlar, sahte alkışlar ve yalanlar uğruna manevi değerlerini, vicdanını ve öz saygısını yitirerek ruhsal bir çöküş (enkaz) yaşamasıdır.kalemin daim olsun inşallah.

Her zaman ki gibi çok güzel içinden ders alacağımız dizeler
Yüreğinize sağlık Hocam 🙏🙏🙏

Değerli şair, şiirini beğenerek okudum. Emeğine şiir yüreğine sağlık. Sizi okumak her zaman büyük bir zevk.
İlham her zaman size rehberlik etsin. Tebrikler.