Sevgili Serpil Koçar,

“İçinde bir özlem var, hissediyorum. Ama ben sevgiyi sadece yazmadım… yaşadım” dizeleriyle başlıyorsunuz. Sevgiyi “yaşamak” ile “yazmak” arasında kurduğunuz ayrım çok güçlü. Birçok insanın sadece kelimelerle yetindiği yerde, sizin gerçekten yaşadığınızı, uykusuz geceler geçirdiğinizi vurgulamak şiire büyük bir samimiyet katıyor.

“Uykularım bölünüyor gecenin ortasında, sanki içimde bir şey hiç susmuyor” ve “Damarlarımdan akan serumun etkisini hâlâ unutmadım” → Bu satırlar acının fiziksel boyutunu çok çarpıcı veriyor. Sevdiği için hastaneye düşecek kadar ağır bir yük taşıdığınızı, serumların bile unutulmadığını anlatmanız şiiri sadece duygusal değil, bedensel bir acı haline getiriyor.

“Gözyaşlarım akarken yanıma gelen hemşirenin ‘Bu kadar mı çok sevdin?’ deyişini hâlâ içimde taşıyorum” dizesi ise şiirin en vurucu yerlerinden biri. Hemşirenin sorusu, sevginizin dışarıdan bile görünen derinliğini ve acınızın büyüklüğünü çok sade ama etkili bir şekilde gösteriyor.

“Bunlar sadece şiir olsun diye yazılan sözler değil… Benim içimde patlayan bir yanardağdı” metaforu çok güçlü. Acıyı “içinde patlayan yanardağ” olarak tanımlamanız, duygunun şiddeti ve kontrol edilemezliği açısından çok başarılı.

“Ben her şeyi sineye çektim. Aramanı bekledim. Çünkü her defasında ben alttan aldım seni” ve “Gururum da, onurum da kırıldı. Bu yüzden sustum” bölümü ise şiire olgun bir kırgınlık katıyor. Kendini feda eden, hep alttan alan tarafın sonunda gurur ve onur kırıklığı yaşaması çok gerçekçi ve içten.

Şiirin sonundaki “Kendimi anlatmak zorunda kaldığım sevgi, zaten anlaşılmamıştır. Çünkü ben sevdim… Ve bu bana yeter” dizeleri ile “Bende değil, sende bir şeyler dönüşmedikçe hiçbir dönüş anlam taşımaz” cümlesi ise şiire derin bir felsefi boyut kazandırıyor. Sevginin tek taraflı kalmasının boşuna olduğunu, gerçek sevginin karşılıklı dönüşüm gerektirdiğini çok güzel özetliyorsunuz.

Yazar notunuzda da belirttiğiniz gibi; “Sevgi, tüm zorluklara birlikte göğüs gerebilmek; küçük kırılmaları onarıp büyük fırtınalarda iki yürek olarak dimdik kalabilmektir.” Bu cümle şiirin ruhunu tamamlıyor.

Kısacası “SÖZ DEĞİL GERÇEKTİ”, yaşanmış acıyı, tek taraflı fedakârlığı, gurur kırıklığını ve sevginin gerçek bedelini çok samimi, çıplak ve güçlü bir dille anlatan etkileyici bir şiir olmuş. Kaleminiz acıyı estetize ederken aynı zamanda okuyucuyu da o acının içine çekiyor.

Eline, yüreğine ve kalemine sağlık Serpil Hanım.
Böyle derin, dürüst ve yaşanmışlık kokan şiirler yazmaya devam edin. Okumak hem hüzün verdi hem de insana “gerçek sevgi”nin ne kadar ağır bir yük olabileceğini hatırlattı.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏✍️