YALNIZLIKTA VAHDET

Bu yalnızlık sandığım sır,
Meğer kesrette gizli bir vahdetmiş.
Tenhâ diye sığındığım yer,
Hakk’ın cemâlinden bir davetmiş.

Ne vakit “yalnızım” dediysem,
Bir perde inmiş gözlerime;
Ben benliğe düşmüşüm meğer,
O ise şah damarımdan içeri.

Ruhumdan geçmiş ince bir iz,
Ezelden yazılmış bir nişan;
Katre katre inen o ses:
“Men arefe nefsehu…” diye fısıldayan.

Âlemler katman katman açıldı,
On sekiz bin sır bir bir çözüldü;
Ben sandığım gölge eridi,
Hiçlik kapısında benlik çöktü.

Yağmur değil yağan rahmetti,
Her damla bir diriliş nefesi;
Ölü dediğim hayatımda
Tecellî etti “Hayy” ismi.

Aşk kanıma gizlice aktı,
Sevda değil, bir intisaptı;
Fenâda kaybolan bu beden,
Bekā ile yeniden dirildi.

Bir an sustu bütün âlem,
İnceden bir nida yükseldi:
“Allahu Ekber…”
Ne gökten geldi ne yerden,
Kalbin mihrabından yükseldi.

Ve anladım ki yalnızlık yok,
Varlık O, gölge olan benmişim.
Fazla gelen yalnızlık değilmiş,
Fazla gelen benliğimmiş;
Ben eridikçe sır açıldı,
Yalnızlık vahdete dönmüş.