anamın duasında saklı bir yeminim ben,
babamın bakışında bilenmiş iradeyim.
toprağa emanet edilmiş nice atamın
alnına kondurulan bir öpücük gibi
gururla söylerim:
türküm, ben de türkmenem.

ben buğday başağının bereketiyim,
bozkır rüzgarının kokusuyum.
kopuz telinde çağlardan beri titreyen
o kadim ses benim.
bir toyda baş köşeye oturtulan,
bir destanda adı unutulmayan
soyun devamıyım ben.
tarih beni yazarken eğilmedi;
ben de eğilmedim
ne zalimin önünde,
ne de vicdanını çürütmüş olanların karşısında.

kimi zaman ergenekon’da
demiri eriten iradeyim,
kimi zaman malazgirt’te
batıya açılan kutlu kapıyım.
bazen bir osman’ın duası olurum,
bazen bir sinan’ın kubbesinde yükselirim.
bazen yunus’un dilinde bir hikmet,
bazen seccadenin başucunda
titreyen bir “amin” olurum.

ama bil ki
ben yalnızca geçmiş değilim.
ben, küllerinden yeniden doğan
bir milletin sarsılmaz dirilişiyim.
benimle nefes alır anadolu,
benimle ürperir bu toprağın ruhu.
çünkü ben,
yalnızca bir soyun değil,
bir inancın, bir ahdin,
bir milletin yürüyen hafızasıyım.

ve bir gün…
geldiler.
yedi düvel birleşip
vatanın çivisini sökmek istediler.
işte o gün
samsun ufkundan bir yiğit yürüdü.
adı mustafa kemal’di,
yalnızca bir adam değil,
bir milletin yeniden ayağa kalkışıydı.

ben ona inandım.
yüreğim silahla değil, imanla kuşandı.
çanakkale’de geçit vermeyen bendim,
sakarya’da sabrın adı,
dumlupınar’da zaferin kendisiydim.
bayrağı yere düşürmedim,
ezanı susturmadım,
istiklalden bir adım geri çekilmedim.
çünkü ben
esareti kabullenmeyen,
diz çökmeyi bilmeyen,
ölse de teslim olmayan
bir milletin evladıyım.

ben türküm.
ben yörüğüm, ben türkmenem.
bir çadırın gölgesinden çıkıp
bir cumhuriyetin ışığına yürüdüm.
dilimi, dinimi, kimliğimi
ne altına değiştim,
ne korkuya bıraktım.
çünkü ben,
kökü mazide olan
yarını secdeyle, emekle, inançla kuran
bir milletin sesiyim.

benimle başlar vatan,
benimle büyür millet.
kerkük’te bir ağıdım,
balkan’da bir hatıra,
doğu’da bir destan,
batı’da dalgalanan bir sancak gibiyim.
aynı dili konuşmasak da
aynı yürekte buluşurum,
çünkü nerede bir mazlum varsa,
orada benim kardeşliğim vardır.

benim baharım ortaktır,
benim sevdam ortaktır.
benim türküm, benim acım,
benim inancım
parçalanmaz bir yürektir.

sakın ha unutma...
ne dağ,
ne deniz,
ne zaman,
ne zulüm
beni ben olmaktan döndüremez.
çünkü bu ses bozkırlardan gelir,
bu söz yürekten kopar,
bu duruş tarihten süzülür.

ve ben
her çağda,
her sınavda,
her yangında,
her yeniden doğuşta
aynı imanla,
aynı gururla,
aynı sarsılmaz yürekle yine derim.

türküm, ben de türkmenem.
*
Mehmet Demir
8424

not: resim anneme aittir özeldir...