Bir harita çiziyorlar masa başında,
Cetvelle değil, kanla ölçüyorlar sınırları.
Adını “düzen” koydukları her şey
Bir annenin gözyaşında dağılıyor.

Irak’ta başladı bu hikâye,
Bir yalanın arkasına saklanmış bir işgal.
Toprak değil yalnızca alınan,
Bir halkın geleceğiydi çalınan.

Libya’da kardeş kardeşe düşürüldü,
Parçalandı bir ülke, paramparça bir vicdan gibi.
Zengin yeraltı, fakir üstü kaldı,
Sessizlik en büyük suç ortağı oldu.

Suriye…
Bir çocuğun oyuncağı yarım kaldı enkaz altında.
Şehirler sustu, duvarlar konuştu,
Göç yolları insanlığın utancına dönüştü.

Filistin’de, Gazze’de
Toprak değil artık, mezar büyüyor.
Bir çocuğun adı yazılmadan toprağa düşüyor,
Dünya bakıyor… sadece bakıyor.

Aynı oyun şimdi başka sahnede,
İsimler değişse de senaryo aynı.
Güç dedikleri şey
Mazlumun omzuna basarak yükselmek sanılıyor.

Söylentiler dolaşıyor karanlıkta,
Esirlerin kaderi bile pazarlık konusu.
Binlerce canın ipi çekilecek diyorlar,
İnsanlık hâlâ susacak mı?
Emperyal akıl, Siyonist hesap,
İki yüzlü bir düzen kurmuş kendine.

Böl, parçala, yönet diye
İnsanlığı unutan bir zihniyetle.
Oysa her halkın hakkı vardır
Kendi kaderini kendi elleriyle yazmaya.

Ne bir bayrak diğerinden üstün,
Ne bir insan diğerinden eksik.
Ey insanlık, uyan artık,
Bu ateş bir gün herkesi yakar.

Orta Doğu’da akan kan durmazsa
Dünya da huzur bulamaz.
Ozan Güner der ki:
Barış, bir hayal değil, bir haktır.

İlimle, vicdanla kurulsun yarınlar,
Kardeşlik kazansın, insanlık yaşasın.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam 08.04.2026