Yarım Kalan Hayallerin Sahibi

Bugün,
Hayalini birlikte kurduğumuz o evin
Kapılarını usulca kapattım.
Anahtarı çevirdim son kez,
İçimde bir şey kırıldı…
Ses etmeden.

Yorgunum.
Öyle bildiğin gibi değil,
Ruhuma çöken bir ağırlıkla yorgunum.
İçimde dinmeyen bir fırtına,
Adı konmamış vedaların uğultusu var.

Sonra gittim…
O ilk göz göze geldiğimiz yere.
Aynı masa, aynı sandalye…
Ama eksik bir şey vardı bu kez
SEN
İki kahve söyledim.
Biri bana, biri hayaline.
Karşıma seni oturttum sessizce,
Kaçırdığın bakışlarını ben tuttum bu kez.
Senin yapamadığını yaptım.

Gözlerinin içine baka baka
Veda ettim sana.
Göz yaşlarımı tutamayarak
Bir yanım kırgın,
Bir yanım öfkeli…

Ama kalbim
Her zamanki gibi sana yenik.
Teşekkür ederim dedim,
Gözlerim dolu,
Bana yaşattığın her şeye,
Yarım bıraktığın her şeye rağmen.

Eksik kalan yanlarımı
O masanın üstünde bıraktım usulca.
Gözyaşlarım
Birer birer düştü fincanın kenarına
İyi misiniz? dediğinde garson,
İyiliğimi de bıraktım orada.

Hıçkırıklarım
Senin susuşuna denk geldi.
Ama olsun…
Ben seninle güzel vedalaştım.
En azından birimiz
Yüzüne bakarak bitirebildi bu hikâyeyi.

Şimdi…
Aynı kalabalığın içinde
Yan yana geldiğimizde bile
Gözlerini kaçırmana gerek yok.
Bir selam, bir anlık bakış…
Hiçbir şeyi eksiltmezdi bizden.

Ben sana karşı
Saygımı hiç kaybetmedim.
İyi ya da kötü,
Beni tanımış olman gerekirdi.

Kaçmak, olanı yok saymıyor.
Bilirsin…
Bir selam vermek zor değildi aslında,
Bir çift söz, bir veda bakışı…
Kaçmanın hiçbir şeyi değiştirmediğini
Belki bir gün sen de anlarsın.

O evin kapısını kapattım bugün,
Ama asıl
İçimde sana açık kalan kapıyı da kapattım.
Son kez baktım sana, olmayan gözlerine
Gitmiş ellerine…

Fısıldadım
Her şeye rağmen çok sevdim seni.
Şimdi gidiyorum.
Ne senden kalanla,
Ne senden kalan gibi.
Sana yazan bu kalemi de kırıyorum.
Hoşça kal…
Yarım kalan hayallerimin sahibi.
HOŞÇA KAL....