Bugün bahçeye indim anne,
Toprak seni biliyor hâlâ…
Ben eğildim, ellerim titredi,
Sanki senin bıraktığın yerden devam ettim.

Ama içimde bir boşluk vardı,
Adını koyamadığım değil…
Adını koymaya korktuğum:
Sensizlik.

Sonra dayanamadım,
Koşup salona girdim…
Hani sen otururdun ya,
Hiç konuşmadan bile benimle olan yerde.

Koltuk boştu anne…
Ama ben seni gördüm bir an,
Yine bana bakıyordun sanki,
Yine gözlerin üzerimdeydi.

Tam o an
Kulaklarım bir şey bekledi…
O tek kelimeyi,
O dünyadaki en tanıdık sesi:

“Mehemet…”

Kimse demedi.

İşte o an çöktüm anne,
Bir insanın adı bile
Bu kadar yetim kalır mı?

Sen bana “Mehemet” derdin,
Herkesten farklı, herkesten başka…
Sanki o kelimenin içinde
Sevgin saklıydı, merhametin, yüreğin…

Şimdi biri adımı söylese bile
Ben duymuyorum,
Çünkü o ses senin değilse
Hiçbir anlamı yok.

Bahçede seni aradım,
Salonda seni aradım…
Ama en çok
O sesinde kayboldum.

Anne…
Bir insanın adı,
Onu söyleyen gidince
Bu kadar eksik kalır mı?

Ben artık
Kendi ismimi bile
Yarım duyuyorum.

Çünkü seni kaybetmedim sadece…
Beni “Mehemet” yapan sesi de kaybettim.

#MehmetYETEK