Gecenin her hangi bir saatinde
Bir kadın dolaşıyor
Karanlık boş sokaklarda
Korkuyor üşüyor acıkıyor
O yalnız o çaresiz o kimsesiz

Sevildiğine inandırmıştı sevdiği adam
Ailesinin rızası olmadan
Sevdiği adamın peşine
Takılıp gitmişti büyük şehre

Sevdiği adam değişmişti
Büyük şehre gelince
Davranışları da kabalaşmıştı
Yediğin ekmeği hak et diyordu

Bir gün sana iş buldum
Adres verdi ev temizliği dedi
Ben yapamam dedikçe
Dayak yedi zorla götürüldü

Gittiği evin sahibi
Kötü niyetini belli edince
Bir yolunu bulup kaçtı
Yoktu parası yoktu gidecek yeri
Kimi kimsesi

Yürüdü yürüdü
Yorulan ayakları onu
Sokağın sonundaki
iskeleye götürdü
Bir bank’a oturdu
Dalgaların sesini dinledi...

Sanki denizin köpüren dalgaları
Hadi gel! diyerek onu davet eder gibiydi
Yalnız kadın bu daveti kabul etti
Mecburdu, kimsesizdi, çaresizdi...
Sabah iskeleye gelenler
Banka bıraktığı içi boş çantaya baktılar ve
’KATİLİM AŞK’ yazısını okudular...